อยากกลับไปมิตาเกะ
เพราะความเปลี่ยนแปลงคือสิ่งเกิดขึ้นธรรมดา
ไกลถึงจันทร์
< อีกหนาวที่ยังไม่ผ่านพ้นไป >
< Don't tell who your dreams >
< ความรักและความเจ็บปวด : Love & Pain >
< วินาทีและการก้าวย่าง : Second & Step >
< ฤดูร้อนก็ยังเหงา [ได้อีก] >
< บางคนชอบฤดูหนาว >
< เมื่อสเกลของเวลายังคงขยับ >
">< ความหมายของ "ชีวิต" >
< ที่นี่ ตอนนี้
< ไม่อยากเป็นแล้ว ... หมอฟัน >
< The Smaller Frog in The Bigger World >
< เด็กอยากเป็นผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่อยากเป็นเด็ก >
< คืนอันเป็นนิรันดร์ >
< คีย์ขาวดำ >
< Tag - 7th Day >
< Tag - 6th Day >
< Tag - 5th Day >

P' Blowy
J' Kong
P' Yok
J' Joy
J' Jick
P' Kung
N' Mum
P' Pim
P' Dao
P' Slim
P' Orr
Lazylady
Iampoo
Moonstone
P' Mam
Me n bicycle
Crazyon
J' Ann
Astia
P' Jigg
P' Meme'
P' Aims
Iodine
Nnet
P' Oil
Yesiam
P' Oat
World Immortal
P' Anni
P' Nick
Rainylime
JP
Waitingfor
Myday2007
Leaf mogince
P' Hongfa
P' Pomp
Nut
P' YingYing
Baguette
Dayalone
Deviant
Bossy
J' Ree
Picpic
Ranipim
K' Kee





อยากกลับไปมิตาเกะ

ไม่ได้อ่านหนังสือมานาน ไม่ได้เขียนอะไรยาวๆ มานาน
อันที่จริง เหมือนไม่ได้คิดอะไรมานานเช่นกัน
ให้เหตุผลตัวเองมาตลอดว่าเพราะทำงานหนังสือ
กิจวัตรประจำวันคืออ่านอยู่แล้ว
หลังเลิกงานจึงขอไม่อ่านบ้าง
มาคิดๆ ดูก็อาจเป็นข้ออ้างเสียมากกว่า

ก่อนหน้านี้ได้อ่าน “ข้างหลังภาพ” นวนิยายของศรีบูรพาอีกครั้ง
หลังจากโดนบังคับอ่านครั้งแรกไปตอนเรียน ม. ปลาย
(เป็นเล่มเดียวในช่วงยาวๆ ที่ไม่ได้อ่านหนังสืออ่านเล่นเลย ใช้เวลาสองคืนก็อ่านจบ)
รู้สึกว่าตัวละคร “นพพร” เหมือนตัวเอง|
เหมือนในแง่ที่ว่า ยามหนุ่มอารมณ์ ความคิด ความฝันมันพลุ่งพล่านไปหมด
และตอนท้ายก็เหลือเพียงชีวิตที่จริงจัง ทิ้งความโรมานซ์ไว้ที่มิตาเกะสิ้น

อยากกลับมาเขียนบันทึกที่นี่อีกครั้ง แต่ก็ไม่รู้จะได้สักวันกี่สัปดาห์
นี่ก็เหมือนนพพรอีก แรกๆ ก็เขียนหาคุณหญิงกีรติสัปดาห์เดียวถึงสองฉบับ
ต่อมาก็ห่างเหลือปีละไม่ถึงสามครั้ง
แต่พอไม่อ่าน ไม่คิด ไม่เขียน นานๆ ก็เหมือนสมองจะฝ่อ
ถอยหลังลงคลอง เป็นพวกนอนฝันแต่ไม่ลงมือ
ชีวิตคนส่วนใหญ่เป็นอย่างนั้น

193717


     Share

<< เพราะความเปลี่ยนแปลงคือสิ่งเกิดขึ้นธรรมดา >>

Posted on Thu 17 Jul 2014 22:53


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh