< แล้วอีกคืนก็ผ่านพ้นไป : Lonely night >
< เรากลับมาคบกันอีกครั้งได้ไหม ??? >
< อยากขอสักคน : I need somebody >
< เสียงบรรเลงแห่งค่ำคืน : Concerto at night >
< หนึ่งปีหลังจากนั้น : One Year ago >
< ต่อมรับรสที่ผมไม่มี >
< แผลที่บังเอิญเกิดขึ้น : Unexpected wound >
< เรื่องเล่าจากบนเครื่อง : Unescaped Accident >
< บันทึกถึงใครคนหนึ่ง : May Love Remain >
< วนเวียน : Re-Cycle >
< Welcome To Sharped Cold October >
< ยามเย็น : Before the sunset >
< ความหมายที่เปลี่ยนไปของไฟแดง >
< เนื้อในของคำพูด : In your voice >
< ตามล่าหาความว่างเปล่า : Nothing can be found >
< งมเข็มในมหาสมุทร : Where `s the love ??? >
< อากาศอยู่รอบตัวเรา : Happiness is all around >
< เรามาคบกันไหม ??? : Be my beloved ??? >
< พิลาปรำพัน : Last for life >
< ผิดซ้ำๆ เจ็บช้ำๆ >
< ความผิด : What `s wrong ??? >
< ฉันเปลี่ยนไปแล้ว >
< ห้ามหัวใจ ... ยากแท้เกินห้าม >
< คืนหนึ่ง...ที่อีกฝั่งฟากแห่งโลก >
< เวลาเดินไป จิตใจเรานั้นเปลี่ยน >
< หากปล่อยให้เธอเดินผ่าน... >
< กาลครั้งหนึ่ง ... ความรัก >
< 20 days in USA >
< In Taipei >
< แถลงการณ์ปิดทำการไดอารี่ชั่วคราว >
< จุดเปลี่ยนแห่งชีวิต >
< ศิลปวิทยาการ >
< บทส่งท้ายแห่งความรัก >
< ลมหนาวสุดท้าย >
< Black Valentine >
< เหตุผลที่ทำให้ผมไม่อยากเป็นทันตแพทย์ >
< แปลก >
< แล้วเราก็กลับมาคบกันอีกครั้ง >
< เลิกกันเถอะที่รัก >

P' Blowy
J' Kong
P' Yok
J' Joy
J' Jick
P' Kung
N' Mum
P' Pim
P' Dao
P' Slim
P' Orr
Lazylady
Iampoo
Moonstone
P' Mam
Me n bicycle
Crazyon
J' Ann
Astia
P' Jigg
P' Meme'
P' Aims
Iodine
Nnet
P' Oil
Yesiam
P' Oat
World Immortal
P' Anni
P' Nick
Rainylime
JP
Waitingfor
Myday2007
Leaf mogince
P' Hongfa
P' Pomp
Nut
P' YingYing
Baguette
Dayalone
Deviant
Bossy
J' Ree
Picpic
Ranipim
K' Kee





< ผิดซ้ำๆ เจ็บช้ำๆ >




ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะเรียกมันว่าความผิดดีหรือเปล่า
???
เพราะถ้าหากฉันเรียกมันว่าความผิดแล้ว

นั่นก็แปลว่ามันเป็นความผิดที่เกิดขึ้นจากกฎเกณฑ์ของตัวฉันเอง

ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องราวในไดอารี่หลายๆวันมานี้ รวมถึงวันนี้
เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเรื่องของความผิด
แต่ทว่ามันก็กลับกลายเป็นเรื่องในทำนองเดียวกันอย่างไม่น่าเชื่อ
หรือว่านั่นจะเป็นเพราะว่าในหัวสมองของฉัน
มันมีแต่เรื่องความผิดเข้ามาวนเวียนอยู่ตลอดเวลา
หรือว่าฉันเผชิญหน้ากับความผิดพลาดที่ฉันก่อขึ้นอยู่บ่อยครั้ง
ซึ่งไม่ว่าจะด้วยนิยามของตัวฉันเองหรือว่าในนิยามของใครก็ตาม
จนกระทั่งฉันหายใจเข้าออกก็มีเแต่เรื่องที่ฉันทำไม่ถูกต้องไว้

(
จากบรรทัดนี้เป็นต้นไป ขอนิยามความหมายของความผิดว่า
หมายถึง ความผิดที่เกิดขึ้นทั้งจากบรรทัดฐานของตนเองหรือของผู้อื่นก็ได้ )

คนที่ทำความผิดควรได้รับการให้อภัย
แต่คนที่ได้รับการอภัยแล้วยังทำผิดซ้ำๆไม่ควรที่จะได้รับการเว้นโทษ
ทั้งๆที่เรื่องราวก็เป็นในทำนองเดิม คาดเดาผลได้ว่าต้องออกมาในรูปแบบนี้
แต่ทว่าก็ยังทำหรือไม่ทำส่งผลให้เกิดความผิดพลาดแบบเดิม
ครั้งแล้วครั้งเล่า .... เฝ้าแต่หวังว่าอะไรๆคงเปลี่ยนไปหลังจากที่ได้รับบทเรียน
แต่ไม่ ..... ไม่เลย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
บางทีอาจจะแย่ยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ

และคนๆนั้น ที่ทำผิดซ้ำซากอย่างกับคนที่ไร้ซึ่งความจำ
ก็ไม่ใช่ใครหรอก ..... นอกจากตัวของฉันเอง

ฉันเคย เคยรู้สึกว่าเหมือนตัวเองดีขึ้น รู้สึกเหมือนว่าตัวเองเปลี่ยนไป
เปลี่ยนไปด้วยรู้ซึ้งถึงบทเรียนอันแลกมาด้วยความเศร้าโศกเสียใจ
แต่มันคงยังไม่เพียงพอกระมัง คงต้องให้ถึงขั้นหลั่งน้ำตาอย่างไม่มีวันสิ้นสุด
ต้องเกิดการสูญเสียที่ทำให้สูญสิ้นไปทั้งอนาคตและการมีชีวิตอยู่
ถ้าถึงขั้นที่มีชีวิตต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร
วันนั้นล่ะมั้ง ฉันถึงจะรู้ซึ้งถึงความผิดพลาดที่ฉันกระทำ


ฉันเหมือนเป็นเด็กดื้อที่ไม่รู้จักโต
ต้องมีคนคอยว่าคอยเตือนอยู่ตลอดเวลา
แต่ยิ่งว่าก็่ยิ่งทำ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ
ทว่าสุดท้ายแล้วฉันก็ยังเชื่อคำแนะนำ คำว่า คำติง
ด้วยความคิดวิจารณญาณของตัวฉันเอง
และเลือกที่จะทำให้หรือไม่ทำตามบทสรุปของกระบวนความคิด
จึงทำให้บางครั้งฉันยังเดินตรงๆได้บ้าง
และบางครั้งก็เดินเฉไปเฉมาบ้าง
แต่พอไม่มีใครบ่น ไม่มีใครคอยวิจารณ์
ฉันก็เหมือนขาดเสา ขาดไม้เท้าให้เกาะเดินไป
จึงทำให้เดินเตะสะเปะสะปะไม่ตรงลู่ตรงทาง
ทั้งๆที่มีความคิด มีสมอง มีกำลังแข็งแรงพอที่จะเดินให้ตรง
แต่ฉันก็กลับแสร้งเดินให้บิดเบี้ยวไปด้วยความสนุกอย่างเด็กๆ
ไม่มองไม่เห็นไม่รับผิดชอบต่อสิ่งใดๆทั้งสิ้น
ทำตัวเป็นเด็กที่ไม่รับรู้ความเป็นไปของโลก

ฉันคงได้แต่หวัง ( แม้ว่านี่มันจะเป็นตัวฉันเองก็เหอะ )
หวังว่าฉันจะคิดและตรึกตรองการกระทำของตัวเองได้

ก่อนที่มันจะสายเกินไป ......


และนี่คือไดอารี่ของฉัน  ...... in the name of  TheMoon .......




< Original Posted on Sun 20 Aug 2006 15:45 >
 
 
 

     Share

<< < ความผิด : What `s wrong ??? >< พิลาปรำพัน : Last for life > >>

Posted on Wed 28 Jan 2009 5:38

ผมเข้ามาอ่านเพราะอุบัติเหตุ
ชอบครับ เขียนได้ดี ดีใจที่เห็นคนที่เด็กกว่าตัวเอง (คาดว่า)
พยายามที่จะคิด ดีใจครับ ชื่นชมครับ

ส่วนเรื่องเด็กไม่รู้จักโต ใครก็เป็นครับ
แต่อยากให้ลองถามตัวเองอยู่เรื่อย ๆ
เราอยากเป็นคนแบบไหน ?
เราอยากให้คนอื่นมองเราแบบไหน ?
ชีวิตแบบไหนที่เราอยากเป็น ?

ถ้าเรามีสติพอ ถามตัวเองอยู่เรื่อย ๆ
ตอนนี้เราทำอะไรอยู่ ?
เราทำในสิ่งที่ทำให้เราเป็นในแบบที่เราอยากเป็นหรือยัง ?
เรากำลังเดินไปในทางที่นำไปสู่จุดหมายที่เราอยากไปหรือยัง ?
สิ่งนี้ ผมว่าเราต้องทำไปตลอดชีวิตครับ
มันคือเรื่องเดียวกับการฝึกสติ ฝึกสมาธิ
แรก ๆ อาจจะยาก ทำ ๆ ไป จะดีขึ้นเรื่อย ๆ

ขอชื่นชมและสมัครเป็นคนอ่านไปนาน ๆ ครับ :)
พลายมะลิ   
Thu 24 Aug 2006 7:33 [2]

หากมันเป็นความผิดที่เกิดจากบรรทัดฐานของคนอื่น แต่ไม่ผิดจากบรรทัดฐานของตัวเอง

ผมก็อาจจะยอมทำผิด (ในบรรทัดฐานของคนอื่น) ต่อไปครับ

แต่ที่น่าเศร้าใจก็คือ บางครั้ง สิ่งที่เราทำ เราก็รู้ว่าผิด (จากบรรทัดฐานของคนอื่น และของเราเอง) แต่เราก็ยังทำต่อไป
dayalone   
Wed 23 Aug 2006 11:53 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh