< เป็นแค่อีกวันธรรมดาที่ผ่านพ้นไป >
< เมื่อมนุษย์ถูกสาปให้มีเสรีภาพ >
< เธอเคยมีความฝัน ... และตอนนี้เธอก็ยังฝันอยู่ >
< อาจไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไป >
< อิสเรน - นี่เดย์ >
< สายลม เสียงกบร้อง และแสงไฟข้างถนน >
< โฉมหน้าของเหรียญด้านที่สอง >
< ฉันกำลังเผชิญหน้ากับ ... ความกลัว ... >
< เมื่อฉันเป็นฆาตกรต่อเนื่อง >
< จากวันสุขถึงวันศุกร์ >
< บทส่งท้ายแห่งกุมภาฯ >
< แล้วสิ่งที่อยู่ข้างใต้ก็โผล่ออกมาให้เห็น >
< เพราะอดีตคือปัจจุบันที่ผ่านพ้น >
< On Friday >
< อีกวันและอีกวันที่เป็นสุข >
< ฉันมีความสุข : I'm happy >
< ความรู้สึกที่แตกต่างไปกับใครบางคน >
< ผมกำลังมีความรัก : I'm in love >
< อาจเป็นเพียงความบังเอิญที่แน่นอน >
< My Blog Tag >
< แค่แอบมีเธออยู่ในใจ ... ก็พอ >
< หากโลกไร้ซึ่งความมีชีวิต >
< อารมณ์ชั่ววูบ กับ ความคิดฉับพลัน >
< บันทึกความทรงจำ : Diary >
< ลมหนาวที่ไร้ความพอดี ความเย็นชาที่ยังดำเนินต่อ >
< เมื่อวาน : Yesterday >
< อารมณ์ในการเขียนที่ไหลย้อนกลับมา >
< เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว >
< ลมหนาวพัดหวีดหวิว กรีดใจปลิวไปตามลม >
< ความรักที่บริสุทธิ์ หรือ ความรักที่โง่งม >
< การระลึกถึงความมืดมิดหลังความตาย >
< 2 - 1 < 1 >
< เมื่อความตายหายใจรดต้นคอ >
< Death or Alive ??? >
< แรงจูงใจจากคนแปลกหน้า >
< บันทึกในวันศุกร์สุดท้ายของเดือน >
< ขอคนที่ใช่ได้หรือเปล่า ??? >
< ขอให้พ่ออยู่ข้างหนูได้ไหมคะ ??? >
< เรื่องเหล้า : Alcohol's story >

P' Blowy
J' Kong
P' Yok
J' Joy
J' Jick
P' Kung
N' Mum
P' Pim
P' Dao
P' Slim
P' Orr
Lazylady
Iampoo
Moonstone
P' Mam
Me n bicycle
Crazyon
J' Ann
Astia
P' Jigg
P' Meme'
P' Aims
Iodine
Nnet
P' Oil
Yesiam
P' Oat
World Immortal
P' Anni
P' Nick
Rainylime
JP
Waitingfor
Myday2007
Leaf mogince
P' Hongfa
P' Pomp
Nut
P' YingYing
Baguette
Dayalone
Deviant
Bossy
J' Ree
Picpic
Ranipim
K' Kee





< My Blog Tag >



... Definition ...

Blog Tag
เป็นนวัตกรรมใหม่ในหมู่ blogger ที่เพิ่งระบาดเข้าสู่เมืองไทย
หลักการของมันคือคนที่โดน Tag จะต้องเขียน ...

"
สิ่งที่คิดว่าคนอื่นไม่รู้เกี่ยวกับตัวเรา 5 อย่าง"


และส่งต่อความรับผิดชอบนี้ หรือที่เรียกว่า Tag ไปยังคนอื่นอีก 5 คนต่อไปเรื่อยๆ
ลักษณะคล้ายๆ ลูกโซ่ แต่ผมขอใช้คำว่า Spanning Tree ดีกว่า



... My Tagger ...

คนที่ Tag ผมมาก็คือ ...

พี่อ้อ < http://wilasinee.diaryclub.com/?date=20070107 > 

ถ้าอยากรู้ว่าพี่เค้า Tag ใครคนอื่นอีกบ้างนอกจากผม
หรือถ้าอยากรู้ว่าพี่เค้าถูกใคร Tag มาอีกที ก็เข้าไปอ่านดูได้



        
 My Blog Tag

             
            

... My Five Unknowns ...


1. My Base ...



พ่อเป็นคนกำแพงเพชร แม่เป็นคนสมุทรสาคร ส่วนผมเป็นคนจันทบุรี
พ่อจบชั้นประถมศึกษาปีที่สี่ แม่จบชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง
ส่วนผมกำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่สาม คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

น่าแปลกที่ทั้งสองท่านทำอะไรได้มากกว่าผมทั้งที่เรียนน้อยกว่า
พ่อทำได้แทบทุกอย่างที่เกี่ยวกับงานช่าง
ไม่ว่าจะเป็นงานไม้ ต่อท่อน้ำ ต่อสายไฟฟ้า ซ่อมนู่นซ่อมนี่ พ่อทำได้หมด
ส่วนแม่มีหัวเรื่องค้าขาย เรื่องกำไรขาดทุนนี่สบายมากสำหรับแม่
ซึ่งนั่นจึงทำให้ครอบครัวเราประกอบอาชีพขายของชำได้อย่างราบรื่นมาเป็นเวลาสิบปีแล้ว

กลายเป็นผมเสียอีกที่ต้องพึ่งพวกท่านในหลายเรื่อง
อย่างนี้กระมังที่เหมาะกับคำกล่าวที่ว่า ... อาบน้ำร้อนมาก่อน

ผมเป็นพี่ชายคนโต มีน้องชายคนกลาง และน้องสาวคนเล็ก
น้องชายคนกลางห่างจากผมสี่ปี ส่วนน้องสาวคนเล็กห่างจากน้องชายคนกลางห้าปี
ทั้งสองคนมีชื่อเล่นที่ประกอบด้วยน.หนูสองตัวเหมือนผม


ผมเคยมีชื่อเล่นว่า ... โอ่ง

เคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า ... ถ้าใครอ้วนตอนเด็กๆ พอโตมาจะผอม ...
ฟังแล้วก็คิดว่าคงไม่เป็นจริงเช่นนั้นเสมอไปหรอก
เพราะมีคนอยู่ไม่น้อยเลยที่อ้วนมาตั้งแต่เด็กและตอนนี้ก็ยังอ้วนอยู่
แต่ก็มีผมคนนึงล่ะมั้งที่คำกล่าวนั้นบังเอิญเป็นจริงขึ้นกับตัว
ซึ่งนั่นก็คงทำให้หายข้องใจแล้วว่าทำไมผมจึงเคยมีชื่อเล่นว่า ... โอ่ง ...



2. My Education ...



ผมเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนสตรีประจำจังหวัด ...


เป็นเรื่องปกติสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สาม ...
ที่เรียนอยู่ในโรงเรียนที่มีชั้นนั้นเป็นระดับชั้นสูงสุด ...
ที่จะต้องตะเกียกตะกายไขว่คว้าหาที่เรียนใหม่ให้กับตัวเองในชั้นต่อไป

ผมก็คนนึงที่เคยเป็นเช่นนั้น ...

ผมเคยสมัครสอบเข้าเรียนต่อที่โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ จังหวัดนครปฐม
ซึ่งนั่นก็เป็นที่หมายตาของเพื่อนๆร่วมห้องของผมหลายคน
น่าแปลกที่ตอนนั้นผมไม่ค่อยรู้จักโรงเรียนอื่นๆเท่าไหร่
อาจจะเพราะด้วยเรียนอยู่ในโรงเรียนแถวบ้านมาโดยตลอด ...
ก็เลยไม่ค่อยได้สนใจโรงเรียนอื่นมากนัก
พอรู้ตัวอีกทีก็เรียนมาจนถึงชั้นสูงสุดของโรงเรียนเดิมที่เรียนมาถึงสิบปีแล้ว

ซึ่งผลการสอบเข้าที่โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ตอนนั้นก็คือ ... ผมสอบไม่ติด
ก็จะติดได้ยังไงล่ะ ตอนที่กริ่งหมดเวลาดังขึ้น
ผมทำข้อสอบวิชาวิทยาศาสตร์ไปได้แค่ 2 ข้อ จาก 25 ข้อ
ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะข้อสอบยาก หรือเรายังมีความรู้ไม่พอ
จึงทำให้ผมต้องเสาะแสวงหาที่เรียนใหม่ต่อไป

ความจริงผมอยากลองไปสอบที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาดู
แต่ด้วยความที่มีภูมิลำเนาอยู่ต่างจังหวัด การไปกลับกรุงเทพฯบ่อยๆจึงดูไม่ใช่เรื่องสนุกนัก
จึงตัดสินใจลองสอบที่โรงเรียนแถวบ้าน ( อีกตามเคย )
มีโรงเรียนที่น่าสนใจคือ ... โรงเรียนเบญจมราชูทิศ ... ซึ่งเป็นโรงเรียนชายประจำจังหวัด

และ ...  โรงเรียนศรียานุสรณ์ ... ซึ่งเป็นโรงเรียนหญิงประจำจังหวัด
ทั้งสองโรงเรียนมีการสอบคัดเลือกเข้าเรียนต่อในวันเดียวกัน

ด้วยความที่ผมไม่อยากเรียนชกมวย ซึ่งมีสอนที่โรงเรียนเบญจมราชูทิศ
จึงทำให้ผมตัดสินใจสอบเข้าที่โรงเรียนศรียานุสรณ์
ซึ่งก็มีการปล่อยข่าวอยู่เหมือนกันว่ารับสายวิทย์คณิตแค่เก้าคนเท่านั้น
แม่จึงบอกว่าถ้าเข้าไม่ได้ ค่อยมาสมัครเรียนต่อที่โรงเรียนมงฟอร์ตฯ จังหวัดเชียงใหม่

วันประกาศผล ... ปรากฎว่าชื่อผมขึ้นบอร์ดเป็นอันดับหนึ่ง
ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ... ผมสามารถสอบเข้าเรียนที่นี่ได้ด้วยคะแนนสูงสุด

ผมมารู้ทีหลังว่าที่โรงเรียนเบญจมราชูทิศไม่ได้สอนชกมวยตอน ม.ปลาย
จะมีสอนก็แค่เพียง ม.ต้น เท่านั้น
ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าผมรู้ความจริงนี้ก่อนหน้าวันสอบ ผมจะเปลี่ยนใจไหม
และชีวิตผมจะเปลี่ยนไปแค่ไหนกัน ...


ผมเคยเข้าค่ายคณิตศาสตร์โอลิมปิคถึงสองครั้ง ...


ผมไม่แน่ใจว่าที่ผมสมัครเข้าสอบคณิตศาสตร์โอลิมปิคของ สอวน. ตอนนั้น
เพราะตัวผมอยากสอบเองหรือว่าเพียงเพราะอาจารย์ที่สอนคณิตศาสตร์จ้างพวกเราให้ไปสอบ
แต่ไม่ว่าอย่างไร ผมก็ดันสอบติดเข้าซะแล้ว ทั้งที่รู้สึกว่าทำแทบไม่ได้เลย
(
สงสัยไม่ค่อยมีคนสอบ ผมจึงติดเข้ามาได้อย่างไม่น่าเชื่อ )

ผมต้องไปเข้าค่ายเป็นเวลาราวๆยี่สิบวันที่มหาวิทยาลัยบูรพา จังหวัดชลบุรี

นี่คงเป็นครั้งแรกที่ผมออกมาอยู่ไกลบ้านเป็นเวลานานขนาดนี้
นั่นจึงทำให้ผมมีมือถือเครื่องแรกมาครอบครองก่อนที่จะได้คอมพิวเตอร์เครื่องแรกไม่นาน

ที่นี่เราต้องเรียนคณิตศาสตร์วันละเจ็ดชั่วโมงตั้งแต่จันทร์ถึงศุกร์
ซึ่งน่าจะเป็นสาขาวิชาเดียวที่เรียนบรรยายตลอดทั้งเช้าและบ่าย
ผมว่าคนที่ไม่ได้ชอบเลขจริงๆคงไม่สามารถเรียนได้แน่

พอถึงวันสุดท้ายของการเข้าค่ายก็ต้องมีการสอบ ซึ่งแน่นอนผมบังเอิญสอบติดอีกครั้ง
ก่อนที่จะไปตกเอารอบสองที่เค้าคัดเอาแค่สามคนเพื่อเข้าค่ายที่สามต่อไป
จะว่าไปก็ได้ความรู้จากค่ายนี้เยอะดี แต่เสียดายที่ลืมมันไปแทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว



ผมทำแบบทดสอบระดับชาติได้คะแนนสูงที่สุดในโรงเรียน ...


ตอนใกล้ๆจะจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก จำได้ว่าจะต้องมีการทำแบบทดสอบระดับชาติ
ซึ่งจำไม่ได้แล้วว่าเค้าเรียกว่าการสอบอะไร
คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็น Z , N หรือ T Test อะไรสักอย่าง

โดยข้อสอบจะมีหนึ่งร้อยข้อ ประกอบด้วยสามตอน ...
เป็นภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และคณิตศาสตร์ ( ถ้าจำไม่ผิด)
กระดาษคำตอบแบบฝนด้วยดินสอดำเป็นช่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆ

ให้เวลาไม่มากนักในแต่ละตอน เหมาะกับข้อสอบที่ไม่ได้ยากเท่าไหร่
เพียงแต่จะทดสอบทักษะการแก้ปัญหาและการช่างสังเกตมากกว่า

ซึ่งคะแนนที่ออกมาผมทำได้ถึง 91/100 ...
จึงทำให้เป็นอีกตัวเลขหนึ่งในใบแสดงผลการเรียนที่ผมภาคภูมิใจ
ไม่น้อยไปกว่าผลการเรียนเฉลี่ยที่ได้มา 3.85 ...



         
 My Blog Tag
          
   


3. My Show Time ...



ผมเคยออกทีวี ...


ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันที่ผมดันถูกอาจารย์คัดเลือก ...
ให้อยู่ในทีมแข่งขันตอบปัญหาเกี่ยวกับสังคมศึกษาของโรงเรียน
จึงทำให้แทบทุกเย็นและเวลาว่างทั้งที่โรงเรียนและที่บ้าน
จำต้องขลุกอยู่กับหนังสือกฎหมาย ประวัติศาสตร์ หรือการเมืองการปกครองของไทย

เกือบจะทุกการแข่งขัน ผมมักจะติดหนึ่งในสามทั้งในระดับจังหวัด ระดับภาค หรือระดับประเทศ
ซึ่งนั่นผมขอยกความดีความชอบให้อาจารย์ที่ฝึกฝนผม
รวมทั้งเพื่อนร่วมทีมของผมที่เป็น 4.00 ตลอดกาลคนเดียวที่ผมรู้จัก
และอีกคนที่มีความจำเป็นเลิศและเรียนเก่งไม่แตกต่างกัน
ไม่อย่างนั้นผมคงไม่สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้มากขนาดนี้หรอก

มีการแข่งขันอยู่รายการนึงเป็นการแข่งขันตอบปัญหาประชาธิปไตยระดับประเทศ
ซึ่งก่อนที่จะมาถึงระดับนี้แน่นอนที่พวกเราจะต้องผ่านด่านจังหวัดและภาคมาแล้วทั้งสิ้น
รายการนี้เป็นการแข่งขันถ่ายทอดสดทางสถานีโทรทัศน์กรมประชาสัมพันธ์ ช่อง 11

ภาพของเด็กผู้ชายผมสั้น ใส่เสื้อนักเรียนตัวค่อนข้างใหญ่ ( เพื่อจะใส่ได้ถึงสามปี )
นั่งอยู่หลังโต๊ะยาวสีขาวที่บังเอาท่อนล่างของเขาซึ่งเป็นกางเกงนักเรียนสีดำจนหมดสิ้น

มีท่าทางไม่มั่นใจและดูไม่มีสง่าเอาเสียเลย ... ถูกถ่ายทอดออกไปทั่วประเทศ

แต่ทว่าเขาก็กลับเป็นหนึ่งในทีมของโรงเรียนที่ได้รับรางวัลรองชนะเลิศในแข่งขันครั้งนั้น
โดยที่พวกเขาพลาดท่าอีกโรงเรียนหนึ่งไปเพียงนิดเดียวเท่านั้นเอง ...



4. My Fault ...


ผมเคยถูกศาลพิพากษาให้จำคุกเป็นเวลาสี่เดือน ...


ไม่น่าเชื่อว่าการท้องเสียผิดที่ผิดเวลาจะมีผลกระทบต่อชีวิตคนๆนึงได้มากขนาดนี้

เนื่องจากวันที่ผมท้องเสียดันเป็นวันที่ต้องเข้ารับการทดสอบเพื่อคัดเลือกเป็นนักศึกษาวิชาทหาร
จึงเป็นเหตุให้ผมไม่ได้เรียนรักษาดินแดน ( .. ) อย่างที่คนอื่นเค้าเรียนกัน

ทำให้ต้องเข้ารับการตรวจเลือกเพื่อเป็นทหารกองเกินทุกๆต้นเดือนเมษายน
จนกว่าจะเลิกทำการผ่อนผันหรือเรียนจบมหาวิทยาลัย

ซึ่งเมื่อปีที่แล้วผมได้เข้าร่วมโครงการ Work & Travel in USA 2006
จึงทำให้ผมต้องอาศัยอยู่ในอเมริกาเป็นเวลาร่วมสามเดือน

ตั้งแต่กลางเดือนมีนาคมจนถึงต้นเดือนมิถุนายน
นั่นเป็นเหตุให้ผมไม่สามารถไปเข้ารับการตรวจเลือกดังกล่าวได้
ซึ่งแม้ว่าผมจะให้พ่อนำสำเนาวีซ่าไปแจ้งกับสัสดีในวันดังกล่าวแล้ว
แต่เรื่องก็ยังไม่จบเพราะตัวผมเองไม่ได้ไปที่นั่นในวันนั้นด้วย

ทำให้ผมโดนข้อหาหนีทหาร ซึ่งศาลพิพากษาให้จำคุกสี่เดือนแต่ให้รอลงอาญาหนึ่งปี
โดยที่ไม่มีการขึ้นศาล ( ซึ่งอันนี้ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าไม่ต้องสอบถามกันเลยหรือ ??? )

มารู้ทีหลังว่าสามารถทำเรื่องไว้ก่อนได้ว่าจะไปต่างประเทศในช่วงเวลาดังกล่าว

และไม่สามารถเข้ารับการตรวจเลือกได้

ทีแรกปีนี้ก็ว่าจะไปอีก แต่ก็ดูหลายอย่างจะวุ่นวายๆ ก็เลยยังไม่ได้ทำเรื่องอะไรสักอย่าง
ทั้งเรื่องวีซ่า และเรื่องขอไม่ไปเข้ารับการตรวจเลือก
อีกอย่างไปคนเดียวด้วย คงจะไม่ค่อยสนุกสักเท่าไหร่



5. My Thought ...


ผมเคยคิดอยากจะอยู่ที่อเมริกาตลอดไป ...


การยืดอกยอมรับความจริง บางทีก็ดูจะไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
บางครั้งคนเราจึงต้องการที่จะหลบเลี่ยงมากกว่าการเผชิญหน้า

ถ้าใครเคยอ่านไดฯหน้าก่อนๆมาก็คงพอจะรู้มาบ้างแล้วว่า ...
สถานการณ์การเรียนของผมไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นัก


ผมเคยติด F ถึงสามตัว ...
ซึ่งจริงๆแค่ตัวเดียวก็เพียงพอกับการที่จะทำให้ผมย่ำยืนอยู่ที่เดิมเป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว


นั่นจึงเป็นเรื่องที่ยากมากที่จะให้ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้


วูบหนึ่งในความคิดก็ผุดขึ้นมาในเวลาก่อนหน้าที่จะเดินทางไปอเมริกาไม่นาน

...
ถ้าที่โน่นโอเค คงจะอยู่ที่โน่นตลอดไปดีกว่า ...

แต่แล้วอีกความคิดก็โผล่ขึ้นมาในอีกด้านว่า ... ยังมีพ่อแม่พี่น้องและครอบครัวของเราอยู่ที่นี่


และพอได้ไปอยู่ที่นั่นจริงๆก็รู้สึกว่า ... ที่นี่มันไม่ใช่ที่ของเราหรอก
ไม่มีที่ไหนที่เราอยู่แล้วจะสุขใจเท่าบ้านของเราอีกแล้ว

นั่นจึงทำให้ผมได้กลับมานั่งตรงนี้ กลับมาพิมพ์ไดอารี่หน้านี้อยู่
ผมว่าผมตัดสินใจไม่ผิด ...

การเผชิญหน้าความจริง บางครั้งก็ดูจะน่ากลัวในตอนแรกๆ

แต่พอเรายอมรับมันได้แล้ว เราก็อยู่กับมันได้อย่างสบายเลยล่ะ



แล้ว My Five Unknowns ก็หมดลงแค่เพียงเท่านี้



           My Blog Tag
         



... My Five Tags ...

อย่าแปลกใจที่เป็นคุณ เพราะคุณได้ถูกเลือกแล้ว เหอๆๆ
และอย่าแปลกใจที่ไม่ใช่คุณ ระวังให้ดี มันจะวนกลับมาหาคุณในไม่ช้า


1.
หญิง < http://me_n_bicycle.diaryclub.com >

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงเลือกคุณเป็นคนแรก
อาจจะเพราะอ่านแล้วรู้สึกเหมือนไดฯของตัวเองก็ได้มั้ง


2.
พี่จิ๊ก < http://submarine.diaryclub.com >

ถือว่าเราไปมาหาสู่กันบ่อย ช่วยรับหน้าที่นี้ต่อทีนะครับ อิอิ
อยากจะอ่านเรื่องยาวๆถึงใจสักที


3.
พี่หนึ่ง < http://dayalone.diaryclub.com >

ไหนๆเราก็รู้จักผ่านหน้าไดฯของกันและกันมานานแล้ว
ยังไงก็ช่วยหน่อยละกันนะครับ แล้วหวังว่าหลังจากนั้นเราจะรู้จักกันมากขึ้นเนอะ


4.
พี่กุ้ง < http://kfatty.diaryclub.com >

ในฐานะพี่สาว ช่วยรับหน้าที่นี้ต่อไปด้วยนะครับ
เอาน่า ถือว่าเป็นคำขอจากน้องชายคนนี้แล้วกันเนอะ


5.
นายมะนาว < http://rainylime.diaryclub.com >

เรานึกถึงนายคนที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่เราขอเอานายไว้คนที่ห้าแล้วกัน
ยังไงก็ช่วยเขียนๆให้หน่อย เรารู้ว่านายทำได้


ความจริงมีอีกหลายคนที่อยาก Tag  แต่เค้าให้แค่ห้านี่
ใครไม่ได้โดนTag ก็อย่าเสียใจนะ ไว้โอกาสหน้าแล้วกัน


..


เป็นไดอารี่หน้าที่เขียนยาวที่สุด ยาวกว่าที่เคยคิดว่ายาวแล้วถึงสามเท่าตัว
ดังนั้นถ้าใครอ่านจบก็ถือว่ายอดเยี่ยมมาก ...

แต่ถ้าใครเห็นว่ายาวมากและคิดว่าอ่านวันเดียวได้ไม่จบ

ก็แบ่งไว้อ่านวันอื่นบ้างก็ได้นะครับ ไม่ว่ากัน



< Original Posted on Mon 8 Jan 2007 17:05 >


 

     Share

<< < แค่แอบมีเธออยู่ในใจ ... ก็พอ >< อาจเป็นเพียงความบังเอิญที่แน่นอน > >>

Posted on Wed 28 Jan 2009 4:03

โรงเรียนศรียานุสรณ์เปนโรงเรียนกินนอนรึป่าว
อยากรู้   
Thu 27 Sep 2007 9:52 [4]
 

แอนก็โดนเจ้า tag ค่ะ
ตอบไปแล้วด้วย

คุณเก่งเนอะ ยอมรับๆๆ

ตอนนี้แอนมาอยู่เกาะช้างค่ะ
ท้องฟ้าที่นี่สวยนะ ฟ้าเคลียร์เห็นดาวเต็มเลย
ชวนให้คิดถึงนายพระจันทร์เสียจริงๆ


คิดถึงจ๊ะ
:)
thisisrealme   
Wed 10 Jan 2007 21:46 [3]

เก่งโคด นับถือๆ
astia   
Wed 10 Jan 2007 3:46 [2]

สวัสดีปีใหม่จ้านนท์


5555

ได้รู้จักนนท์มากขึ้นนะเนี่ยะ ชีวิตน่าสนใจดีจัง


คิดถึงจ้า
ก่อง   
Wed 10 Jan 2007 0:59 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh