< ไม่ใช่นก : It's not a bird >
< เข้าใจ : Understand >
< ละคอนหลังฉาก >
< อยู่ใต้ฟ้า กลัวอะไรกับฝน >
< It's not easy to be me >
< ความจริง ลูกบอล วิวาทะ >
< ความจริง หรือ สิ่งลวง ??? >
< ใครคิด : Whose thought ??? >
< สงัดเสียงแห่งราตรี สุรเสียงฤดีดังก้อง >
< ผู้ชายนิทรา >
< ดั่งนักรบผู้หนึ่ง >
< มนุษย์เราเกิดมาเพื่ออะไร ??? >
< วันนี้ผมอ่านหนังสือจบหนึ่งเล่ม >
< เป็นแค่อีกวันธรรมดาที่ผ่านพ้นไป >
< เมื่อมนุษย์ถูกสาปให้มีเสรีภาพ >
< เธอเคยมีความฝัน ... และตอนนี้เธอก็ยังฝันอยู่ >
< อาจไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไป >
< อิสเรน - นี่เดย์ >
< สายลม เสียงกบร้อง และแสงไฟข้างถนน >
< โฉมหน้าของเหรียญด้านที่สอง >
< ฉันกำลังเผชิญหน้ากับ ... ความกลัว ... >
< เมื่อฉันเป็นฆาตกรต่อเนื่อง >
< จากวันสุขถึงวันศุกร์ >
< บทส่งท้ายแห่งกุมภาฯ >
< แล้วสิ่งที่อยู่ข้างใต้ก็โผล่ออกมาให้เห็น >
< เพราะอดีตคือปัจจุบันที่ผ่านพ้น >
< On Friday >
< อีกวันและอีกวันที่เป็นสุข >
< ฉันมีความสุข : I'm happy >
< ความรู้สึกที่แตกต่างไปกับใครบางคน >
< ผมกำลังมีความรัก : I'm in love >
< อาจเป็นเพียงความบังเอิญที่แน่นอน >
< My Blog Tag >
< แค่แอบมีเธออยู่ในใจ ... ก็พอ >
< หากโลกไร้ซึ่งความมีชีวิต >
< อารมณ์ชั่ววูบ กับ ความคิดฉับพลัน >
< บันทึกความทรงจำ : Diary >
< ลมหนาวที่ไร้ความพอดี ความเย็นชาที่ยังดำเนินต่อ >
< เมื่อวาน : Yesterday >

P' Blowy
J' Kong
P' Yok
J' Joy
J' Jick
P' Kung
N' Mum
P' Pim
P' Dao
P' Slim
P' Orr
Lazylady
Iampoo
Moonstone
P' Mam
Me n bicycle
Crazyon
J' Ann
Astia
P' Jigg
P' Meme'
P' Aims
Iodine
Nnet
P' Oil
Yesiam
P' Oat
World Immortal
P' Anni
P' Nick
Rainylime
JP
Waitingfor
Myday2007
Leaf mogince
P' Hongfa
P' Pomp
Nut
P' YingYing
Baguette
Dayalone
Deviant
Bossy
J' Ree
Picpic
Ranipim
K' Kee





< โฉมหน้าของเหรียญด้านที่สอง >




 ฉมหน้าของเหรียญด้านที่สอง


ที่มา : http://big-e-mr-g.blogspot.com/2006_03_01_archive.html

...



แล้วด้านที่สองของเหรียญก็เผยโฉมหน้าขึ้นมาให้เห็น ...


เหตุการณ์ คือ เรื่องราวที่เกิดขึ้น โดยมีมิติของ เวลา และ สถานที่

รวมถึง สสาร อันเป็นผู้ดำเนินเหตุการณ์เป็นส่วนประกอบ

เมื่อเวลาดำเนินไป เหตุการณ์ก็ยังคงกำลังดำเนินอยู่ ณ ห้วงแห่งเวลาที่ผ่านพ้น
หมายความว่า หากกำหนดให้เวลาและสถานที่คงที่ ...
สสารจะกำลังดำเนินเหตุการณ์เช่นเดิมอยู่ ณ สถานที่นั้น ในช่วงเวลาดังกล่าว


นั่นจึงเป็นพื้นฐานซึ่งทำให้มนุษย์เชื่อว่า ...

หากว่าเราสามารถสร้างเครื่องย้อนเวลาได้

เราก็จะสามารถย้อนเวลากลับไปพบบุคคลในอดีต ...
กำลังดำเนินเหตุการณ์ที่มันได้ล่วงเลยมาแล้วอยู่



น่าแปลก ... ทั้งที่การดำรงอยู่ของเหตุการณ์ในอดีตยังคงเด่นชัด
หากแต่เมื่อเวลาเปลี่ยนไป สสารซึ่งในที่นี้หมายถึง มนุษย์
กลับมีความรู้สึกนึกคิด รวมถึงมุมมอง และการให้คุณค่ากับเหตุการณ์นั้นเปลี่ยนไป
ซึ่งอาจจะด้วยทั้งการเรียนรู้ที่มากขึ้น การมองโลกที่กว้างขึ้น
และความคิดความอ่านที่แตกต่างไปจากเดิม


ฉันก็เช่นเดียวกัน ...

เมื่อได้เรียนรู้และมีโอกาสได้มองเหตุการณ์ในอดีตด้วยทัศนะที่เปลี่ยนไป

ฉันก็สามารถมองเห็นอีกด้านหนึ่งของเหรียญที่ถูกพลิกขึ้นมา
อีกด้านที่มันแวววาววิบวับล้อกับแสงจันทร์ยามค่ำคืน
ผิดกับด้านเดิมที่โสโครกโสมมไปด้วยคราบอันน่าขยะแขยง



...


 ฉมหน้าของเหรียญด้านที่สอง


















ที่มา : http://www.fotocommunity.de/pc/pc/display/4290201 

...



ฉันเคยเจ็บปวดและทุกข์ทรมานกับการที่ต้องเรียนซ้ำชั้นเป็นเวลาหนึ่งปี ...


หลายคนเชื่อว่า
... เวลา จะเป็นสิ่งที่ช่วยให้เราสามารถยอมรับความจริงอันรวดร้าวได้
หากแต่เมื่อลองมาคิดใตร่ตรองดูให้ดี เวลานั้นเป็นเพียงเงื่อนไขทางกายภาพที่ไร้ชีวิตไร้จิตใจ
มันทำไม่ได้หรอกที่จะมาช่วยให้เราผ่อนคลายความทุกข์ใดๆลงไปได้
ใจของเราต่างหากที่จะเป็นฝ่ายเจือจางเอาความไม่เป็นสุขแห่งชีวิตให้หมดไป

ซึ่งนั่นก็ช่วยอธิบายได้ว่า สำหรับบางครั้ง บางเหตุการณ์ บางความโศกเศร้ารันทด
เวลาหาได้มีผลต่อมันไม่ หลายครั้งที่ความเจ็บปวดเหล่านั้นยังคงดำรงอยู่

...
ตราบจนมนุษย์ผู้นั้นสิ้นลมหายใจ ...


แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกมีความสุขที่เหตุการณ์ดังกล่าวได้เกิดขึ้น

ด้านดีของการเรียนซ้ำชั้นหนึ่งปีก็มีเหมือนกันแฮะ
ซึ่งนั่นก็คือ มันทำให้ฉันได้มีชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยยาวนานขึ้นกว่าที่ควรจะเป็น

อาจจะคิดว่ามันก็เป็นตรรกะเช่นนั้นอยู่แล้ว
แต่หลายๆคนคงเข้าใจและคิดเห็นตรงกัน ว่า ...

...
ชีวิตการเรียนมหาวิทยาลัยในแต่ละวินาทีนั้นมันน่าสนุกแค่ไหน



และเพราะการก้าวพลาดในวันนั้นจึงทำให้ฉันมีวันนี้
วันที่ได้ฉันมานั่งเรียนเหล่าวิชาที่ฉันโปรดปราน

นี่แหละคือความหมายที่แท้จริงของมหาวิทยาลัย

...
แหล่งศึกษาที่ใครใคร่จะศึกษาอะไรก็ศึกษา ...


แต่ด้วยเหตุที่มหาวิทยาลัยทุกแห่งย่อมมีกฎระเบียบสำหรับการลงวิชาเรียน

รวมถึงกรอบระยะเวลาสำหรับการสำเร็จการศึกษา
บางครั้งการจะศึกษาอะไรไปเรื่อยเปื่อยจึงไม่สามารถทำได้เต็มที่

ซึ่งการที่ได้มีเวลาในการเรียนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งปี จึงเป็นเหมือนโอกาสพิเศษ
เป็นเหมือนของขวัญปลอบใจสำหรับความผิดหวังครั้งยิ่งใหญ่

ที่ทำให้ฉันสามารถเรียนรู้ในสิ่งที่ต้องการเรียนรู้ได้มากขึ้น



...

 ฉมหน้าของเหรียญด้านที่สอง


ที่มา : http://www.argraph.com/Zigview/Interval%20Shooting/Zigview_examples%20of%20interval%20shooting.htm

...



มันเป็นเหตุการณ์ใหม่ที่เคยเกิดขึ้นแล้วหลายครั้งหลายครา ...
เป็นเหมือนละครที่มีท้องเรื่องในท่วงทำนองเดิม
หากแต่ถูกนำมาถ่ายทอดอีกครั้งในรูปแบบที่แตกต่างออกไป


บรรยากาศในการเรียนที่จะว่าแปลกใหม่ก็ไม่เชิงได้ปรากฏขึ้นตรงหน้า
อย่างน้อยก็ร่วมสองปีแล้วกระมังที่ฉันไม่ได้สัมผัสสภาพแวดล้อมในการเรียนเช่นนี้


ฉันกำลังมีความสุขกับการเรียน ...


อาจจะเพราะว่ามันเป็นวิชาที่ฉันปรารถนาจะเรียนอย่างแรงกล้า

บรรยากาศในการเรียนจึงเปี่ยมไปด้วยความสนใจใคร่รู้อย่างสูงสุด
ระคนด้วยความเพลิดเพลินใจกับมวลความรู้ที่ผ่านเข้าสู่สมองอย่างไม่ยากเย็น

ผู้คนและสถานที่ก็มีส่วนในชั่วโมงเรียนอันแสนสุขนี้ ...  เพราะความซ้ำซากจำเจ
รวมทั้งความกดดันอันหนักอึ้งและความขึ้งเครียดในอากาศหาได้มีในสถานที่นี้ไม่
จึงทำให้ฉันรู้สึกราวกับว่าสามารถหายใจหายคอได้ปลอดโปร่งกว่าปกติ


นอกจากนั้นมันยังเป็นช่วงเวลาที่หัวใจรู้สึกเบ่งบานและพองโต
ราวกับดอกไม้ที่แย้มกลีบให้ความสดชื่นท่ามกลางสภาพอากาศที่ร้อนระอุ

นี่ถ้าเป็นวิชาเรียนที่คณะ คงไม่ได้ชื่นชมอาหารตาอย่างอิ่มหนำเช่นนี้หรอก ^_^


...


เผลอ : Mr.Z


เอ๊ะๆ ใครกันที่พึ่งเดินผ่าน
แต่มองทางนั้น เอ๊ะคนนี้ก็ดูดี ดูน่ารัก
เอ๊ะๆ เธอมองฉันเหมือนเธอหวั่นๆ
เธอบอกว่าฉันนั้นไม่ดีไม่ควรทำ ทำไมทำอย่างนั้น

โลกนี้ช่างสวยงาม
ไม่อยากจะพลาดความงดงามนั้น
ฉันหาทุกคำมาอธิบายเท่าไร
แค่อยากให้เธอเข้าใจ ว่าจริงๆแล้ว

ฉันรักเธอ แม้ว่าอาจจะเผลอมองใคร
แต่ว่าไม่ได้คิด
เธอนั่นแหละที่คิดมากไปรู้ไหม
ยังไงฉันก็รักเธอ (ยังไง ยังไงก็)

เห็นฉันมองคนนี้ คนนั้นบ่อยๆ

เป็นสิบเป็นร้อย ฉันก็มองได้ทุกคน ไม่มีปัญหา
ฉันเผลอ ไม่ได้แปลว่ารักสักหน่อย
อย่าพึ่งใจน้อยนะคนดีขอให้เธอ อย่าไปถือสา


http://www.myfirstsight.com/music/pler.htm     >>>> มาเผลอด้วยกันไหม ...




     Share

<< < ฉันกำลังเผชิญหน้ากับ ... ความกลัว ... >< สายลม เสียงกบร้อง และแสงไฟข้างถนน > >>

Posted on Wed 28 Jan 2009 2:36

เพิ่งรู้ตัวว่าวันนี้ ว่าเป้อแน่ๆ แอบเศร้าคนเดียวนะ แต่พออ่านไดอารี่ของคุณแล้วรู้สึก ดีขึ้นมาบ้างคะ แต่ก้ต้องพยามยามทำใจต่อไปแหละคะ
เฟรชี่ปีเป้อ   
Tue 18 Sep 2007 23:43 [4]

ใช่ค่ะ ชีวิตเรามี 2 ด้านเสมอ
samantha   
Tue 3 Apr 2007 17:10 [3]

ดีใจที่ได้อ่านอะไรแบบนี้นะนนท์
น้องคิดแบบนี้พี่ดีใจมากจริงๆ
เมื่อก่อนๆนู้นๆๆ แอบเห็นนนท์ท้อเรื่องเรียน พี่ก็ใจหายใจคว่ำเหมือนกัน

คิดดีมีชัยไปกว่าครึ่งแล้วน้อง
อะไรที่เราสนุกกับมัน
มีความสุขที่ได้ทำ มันจะสำเร็จไปได้ด้วยดีนะจ๊ะ


คิดถึงเสมอ
ก่อง   
Tue 3 Apr 2007 0:13 [2]

อืม..ใช่ ชั้นยังเสียดายเลย ที่มีเวลาได้เรียนแค่ 4 ปี
คิดได้อย่างนี้ก็ดีแล้ว สถานที่ที่เราจะเรียนโดยไม่ต้องเสียเงินแพงๆน่ะ ก็คงมีมหาวิทยาลัยนี่แหละ..

ว่าแต่..แกไปเผลออะไรกะใครน่ะ หุหุ

อ้อ..อีกอย่าง จริงอย่างที่แกว่า..
แกกะชั้น แค่ได้คิดถึงก็เป็นสุขใจ...เนอะ
May   
Sun 1 Apr 2007 0:59 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh