< ไม่อยากเป็นแล้ว ... หมอฟัน >
< The Smaller Frog in The Bigger World >
< เด็กอยากเป็นผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่อยากเป็นเด็ก >
< คืนอันเป็นนิรันดร์ >
< คีย์ขาวดำ >
< Tag - 7th Day >
< Tag - 6th Day >
< Tag - 5th Day >
< Tag - 4th Day >
< Tag - 3rd Day >
< Tag - 2nd Day >
< Tag - 1st Day >
< ก้อนหินพระจันทร์ >
< [กลาง]วันในกรอบสี่เหลี่ยม >
< เวสท์ ไทม์ >
< อาจไม่ง่ายที่จะรัก อาจยากนักที่จะได้รักกลับคืน >
< Hero >
< ไม่ใช่นก : It's not a bird >
< เข้าใจ : Understand >
< ละคอนหลังฉาก >
< อยู่ใต้ฟ้า กลัวอะไรกับฝน >
< It's not easy to be me >
< ความจริง ลูกบอล วิวาทะ >
< ความจริง หรือ สิ่งลวง ??? >
< ใครคิด : Whose thought ??? >
< สงัดเสียงแห่งราตรี สุรเสียงฤดีดังก้อง >
< ผู้ชายนิทรา >
< ดั่งนักรบผู้หนึ่ง >
< มนุษย์เราเกิดมาเพื่ออะไร ??? >
< วันนี้ผมอ่านหนังสือจบหนึ่งเล่ม >
< เป็นแค่อีกวันธรรมดาที่ผ่านพ้นไป >
< เมื่อมนุษย์ถูกสาปให้มีเสรีภาพ >
< เธอเคยมีความฝัน ... และตอนนี้เธอก็ยังฝันอยู่ >
< อาจไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไป >
< อิสเรน - นี่เดย์ >
< สายลม เสียงกบร้อง และแสงไฟข้างถนน >
< โฉมหน้าของเหรียญด้านที่สอง >
< ฉันกำลังเผชิญหน้ากับ ... ความกลัว ... >
< เมื่อฉันเป็นฆาตกรต่อเนื่อง >

P' Blowy
J' Kong
P' Yok
J' Joy
J' Jick
P' Kung
N' Mum
P' Pim
P' Dao
P' Slim
P' Orr
Lazylady
Iampoo
Moonstone
P' Mam
Me n bicycle
Crazyon
J' Ann
Astia
P' Jigg
P' Meme'
P' Aims
Iodine
Nnet
P' Oil
Yesiam
P' Oat
World Immortal
P' Anni
P' Nick
Rainylime
JP
Waitingfor
Myday2007
Leaf mogince
P' Hongfa
P' Pomp
Nut
P' YingYing
Baguette
Dayalone
Deviant
Bossy
J' Ree
Picpic
Ranipim
K' Kee





< ละคอนหลังฉาก >


...


 ละคอนหลังฉาก


http://farm1.static.flickr.com/49/126864947_8319bf4255.jpg


... 




เขา
แสร้งลืม ความรัก ไปจากพื้นที่ความคิด และละทิ้งมันไปจากปลายปากกา
ลานกระดาษถูกปล่อยให้ว่างเช่นเดียวกับเรื่องราวชีวิตที่ถูกเขาระบายเป็นสีขาวดำ

วันแต่ละวันเดินผ่านไปบนฐานของวินาทีที่เคลื่อนก้าว สืบปักษ์เยี่ยมสู่เดือน
เขาหายใจออกเข้าราวกับโลกใบนี้ปราศจากการมีตัวตนอยู่ของ ความรัก 
นั่นคงเพราะความเคยชินที่หยั่งราก
จนทำให้เผลอหลงลืมสิ่งที่เพียงจงใจ
แกล้งลืมไปชั่วขณะ




หลายคนทำตัวให้ยุ่งเพื่อจะได้ไม่ต้องมีเวลาสักครู่ยามที่จะหยุดคิด เช่นเดียวกับ
อีกหลายคนที่ดำเนินชีวิตอย่างเหน็ดเหนื่อย เพื่อที่จะล้มตัวลงนอน
และหลับใหล
ก่อนที่หัวสมองจะทันค้นหาสิ่งที่ขาดหายไป 


เขาก็หนึ่งคนที่เป็นเช่นนั้น

หลายเช้าที่เขาตื่นขึ้นมาพบกับคอมพิวเตอร์ที่ถูกเปิดค้างไว้เปลี่ยนไปเป็นแสตนบายโหมด
ภายใต้แสงไฟเหนือเพดานที่แทบไม่เคยถูกปิด
ซึ่งมันมักจะปะทะกับแสงของกลางวันที่
ลอดผ่านช่องประตูระเบียงเข้ามาอยู่เสมอ


บ่อยครั้งที่เขาผลอยหลับ ขณะที่กำลังนั่งอ่านอะไรไปเรื่อยเปื่อยบนหน้าจอออนไลน์
หรือไม่ก็เผลองีบไปในช่วงพักสายตาที่จวนจะปิด หลังจากดูวีซีดีภาพยนตร์แผ่นแรกจบ 


แทบทุกคืนติดต่อกันมานานที่เป็นเช่นนั้น และเขาก็ไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนแปลง
คำว่า "กิจวัตร" และ "ความเคยชิน"
เริ่มซึมลึก จนเขารู้สึกว่ามันได้กลายเป็น
เรื่องปกติไปเสียแล้ว 




ทุกอย่างก็คงจะดำเนินไปด้วยดี เพียงแต่
...

การเสแสร้งไม่ได้แตกต่างจากการสวมบทบาทโลดแล่นบนเวทีละคร
ทันทีที่เสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้นเบื้องหน้าผ้าม่านที่ถูกเคลื่อนปิด 


ณ หลังฉาก

หน้ากากก็จะพลันเลื่อนหลุด ความจริงที่เปลือยเปล่าจะปรากฏโฉมขึ้นมา



...


 ละคอนหลังฉาก


http://www.grownmencry.com/slice/04/slice1.html


...



และมันเลือกคืนนี้ คืนที่พระจันทร์อวดอิสริยอาภรณ์เป็นสีเหลืองจัด
กลมเด่นเพียงจะข่มความมืดมนให้อยู่ในอาณัติ
อากาศเย็นเยียบด้วยเกลียวลมที่กลิ้งผ่านผิวกายที่ไร้ผ้าห่มคลุม


อาจเป็นเพราะ เธอ ที่ปรากฎตัวขึ้นมาอย่างผิดที่และผิดเวลา
หรืออาจเป็นเพราะมันถึงเวลาที่ความรู้สึกอย่างปุถุชนจะสมบูรณ์ขึ้นอีกครั้ง




ความเปล่าเปลี่ยวลอยตัวขึ้นสู่ผิวหน้าแห่งความรู้สึกที่พร้อมจะถูกปลดเปลื้อง
ความเหงาแผ่กำซาบครอบคลุมอาณาบริเวณเหนือความคิด
เหมือนกลุ่มควันสีตะกั่วที่โรยตัวลงช้าๆจนความขมุกขมัวเริ่มเยี่ยมกรายเข้ามา


ความรัก เริ่มปรากฏตัวอย่างเด่นชัดในความมืดมิดของจิตใจ
ความรู้สึกโหยหาเริ่มเอื้อมมือไขว่คว้าแม้ในภวังค์ของกระบวนสมอง



น้ำตาพลันหลั่งล้นออกจากดวงตาทั้งสองข้าง 

เป็นเวลานานทีเดียวที่เขาไม่ได้ใช้มันรินรดเรือกสวนแห่ง ความรัก 
เขาจึงไม่พยายามที่จะฝืนกลั้น ปล่อยให้มันร่วงหล่นลงบนซีกหนึ่งของหมอนจนชุ่มฉ่ำ
เหมือนสายฝนที่ตกลงบนทุรกันดารเพื่อเสริมความชุ่มชื้นให้แก่ผืนดิน
ในขณะที่หัวใจก็สูบฉีดความมีชีวิตชีวาไปเลี้ยงสรรพร่างกายอีกครั้ง
ให้รู้สึกว่าในแต่ละห้วงกาลที่กระจัดไป ... หัวใจของเขายังคงเต้นอยู่




ภาพของ ความรัก ในอดีตไหลย้อนกลับมาสู่ความทรงจำในชั่วขณะ
กายของเขาสั่นระรัวพร้อมกับความรู้สึกที่คล้ายกับหัวใจถูกบีบเค้นและบิดเป็นเกลียว


แม้เจ็บปวดแต่ก็ดื่มด่ำดีแท้ เขาคิด



หลายชั่วโมงต่อมา ...

เขาทอดร่างที่เหน็ดเหนื่อยจากการคร่ำครวญอย่างหมดเรี่ยวแรงลงบนฟูกที่นอน
และพร้อมจะหลับใหล
คราบน้ำตาที่ถูกปาดทิ้งร่องรอยเกรอะกรังบนใบหน้าที่ค่อน
ข้างทรุดโทรมอย่างคนไม่ค่อยดูแลตัวเอง


รอยยิ้มจับที่มุมปาก ...

บนฉากหลังที่แสงของวันใหม่เริ่มลบล้างความเป็นกลางคืนออกไป


...



     Share

<< < อยู่ใต้ฟ้า กลัวอะไรกับฝน >< เข้าใจ : Understand > >>

Posted on Wed 28 Jan 2009 2:00


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh