http://mocoloco.com/archives/000933.php


...



เวลา ถูกขยำเป็นก้อนทับซ้อนกันราวกับภูเขาขนาดย่อม จนตะกร้าเหล็กใบเก่า
เริ่มใหญ่ไม่พอที่จะรองรับ เศษเวลา ที่ถูกเขวี้ยงทิ้ง

ชายหนุ่มเริ่มสังเกตเห็นจำนวน  ขยะ ที่ล้นทะลักออกจากสิ่งที่รองรับก็ตอนที่
เขาพยายามโยนเวลาก้อนกลมๆก้อนหนึ่งลงไปในตะกร้าข้างโต๊ะ   แต่มันกลับ
กลิ้งหลุนๆไปตามพื้นซึ่งปูไว้ด้วยพรมสีแดงเข้ม

เขาขยับตัวลุกจากเก้าอี้ตัวหนานุ่มซึ่งเขาใช้เป็นที่ฝังตัวมาตลอดทั้งวัน  ก้มลง
ด้วยท่าทางเก้ๆกังๆก่อนจะหยิบตะกร้าเจ้าปัญหาขึ้นมา

เขาถือมันเดินผ่านโถงทางเดินที่มืดทึบ    มีแสงสว่างเพียงเล็กน้อยที่แทรกมา
ตามขอบผ้าม่านซึ่งบดบังหน้าต่างที่สุดทางเดิน


...



เขาเริ่มรู้สึกถึงความหนักอึ้งของสิ่งที่อยู่ในมือ  ก็ตอนที่เขาเดินลงบันไดไปได้
สักระยะ จึงหยุดพักเหนื่อยเล็กน้อย ก่อนที่จะหยิบมันขึ้นมาแล้วออกเดินต่อ


ในหนึ่งวันเขาทิ้งเวลาไปมากมายขนาดนี้เลยหรือ ??? ... เขาเริ่มสงสัย


ในจังหวะนั้นเอง ... เขาก็สะดุดขาตัวเองล้มลง ก่อนจะกลิ้งไปตามขั้นบันไดที่
ทอดลงสู่เบื้องล่าง ยังดีที่มันไม่สูงมากนักจากช่วงพักระหว่างบันได จึงทำให้
เขาไม่ได้รับบาดเจ็บมากเท่าไหร่ มีเพียงรอยถลอกเล็กน้อยที่ฝ่ามือและข้อศอก

ตะกร้าขยะใบนั้นก็กลิ้งลงมาด้วย ก้อนเวลาจำนวนมากในตะกร้าจึงกระจัดกระ
จายอยู่เต็มบันได และก็มีบางส่วนที่ร่วงหล่นลงไปชั้นล่าง

เขากุลีกุจอเก็บพวกมันขึ้นใส่ตะกร้า แล้วเขาก็รู้สึกราวกับว่าเหตุการณ์เช่นนี้มัน
เคยเกิดขึ้นมาแล้ว


ใช่แล้ว ... เขานึก 


มันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ไม่ๆๆ เมื่อวานซืนก็เกิด ไม่ๆๆ ก่อนหน้านั้นก็มี  คิดไปคิด
มา  เขาก็ตระหนักขึ้นมาได้ว่า  เรื่องราวเช่นนี้มันเคยเกิดขึ้นแทบจะทุกวัน ไม่ว่า
จะเป็นเวลาที่ถูกทิ้งอยู่เต็มตะกร้า ความรู้สึกอันหนักอึ้งระหว่างการเดินเอาขยะ
ไปทิ้ง รวมถึงการตกบันไดครั้งแล้วครั้งเล่า


เขาแกะเวลาก้อนนึงออกดู ...

... มัน ว่างเปล่า ระบุไว้เพียงวันและเวลาเท่านั้น


เขาเริ่มสงสัยว่าทำไมเขาจึงทิ้งมันทั้งๆที่เขาต้องการมัน มีหลายสิ่งหลายอย่าง
ที่เขาอยากทำ ควรทำ และต้องทำ ซึ่งล้วนแล้วแต่ต้องการเวลา


แต่เขากลับโยนมันทิ้ง ??? เพราะอะไร ???


เขาคิดไม่ออก ...


อาจเพราะเก้าอี้ตัวนั้น โถงทางเดินที่มืดทึบ

ไม่หรอก ... เป็นเพราะความอ่อนแอในตัวเขามากกว่า

ใช่ มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่


เขาคว่ำตะกร้าใส่เวลาลงถังขยะใบใหญ่แล้วก็พบว่ามีเพียงแต่ก้อนเวลาของตัว
เองอยู่มากมาย เขาหิ้วตะกร้าเปล่าเดินย้อนกลับมาตามทางเดินเดิม ผ่านโถงทาง
เดินมืดทึบ วางตะกร้าลงข้างโต๊ะ ก่อนจะฝังตัวลงบนเก้าอี้ตัวนั้น ... อีกครั้ง


...