<< December >>
S
M
T
W
F
30
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
31
<< 2008>>
... http://lightpix.blogfa.com/8604.aspx...- อารัมภบท -ได้รับ tag จากพี่อ้อ ( wilasinee ) ตาม link ด้านล่างนี้http://wilasinee.diaryclub.com/20071213/0/0/blog.html" ให้เล่าเฉพาะชีวิตประจำวันของตนให้ครบเจ็ดวัน "- วันอังคาร 8 มกราคม 2551 -ตื่นมาตอนเก้าโมงกว่า ... แปรงฟัน ล้างหน้า แล้วเดินมาที่รถว่าจะขับกลับหอ เห็นฝุ่นมันเกาะรถเยอะเหลือเกินเลยปัดซะหน่อย ระหว่างกำลังปัดฝุ่นอยู่นั้นก็เจอพี่ปีหกที่คณะคนนึง พี่คนนี้เปอร์สองปี ( เป็นอย่างน้อย ) กับพี่เค้าก็คุยกันบ้างตามโอกาส มาเริ่มคุยกันมากขึ้นก็หลังจากที่ผมรู้ตัวว่าตัวเอง "เปอร์" และพี่คนนี้ก็เลยกลายเป็นหนึ่งใน "ต้นแบบ" ที่ทำให้ผมยังมีกำลังใจที่จะเรียนคณะนี้ต่อไปพี่เค้าถามสารทุกข์สุกดิบเหมือนอย่างที่เคยทำเช่นธรรมดา ถามเรื่องเรียน เรื่องงาน lab ผมก็บอกพี่เค้าไปตามความเป็นจริงว่าทำ lab ช้ามากๆ ล้าหลังกว่าคนอื่นอยู่โข พี่เค้าก็ถามว่า "เสาร์อาทิตย์นี้จะทำไหม เดี๋ยวช่วย ??? "แต่พอดีสองวันที่ว่านั้นผมไปค่ายอาสา พี่เค้าก็เลยว่า "ไว้วันอื่นก็ได้" ถามพี่เค้าว่าจะไปไหน ??? พี่เค้าบอกว่า "จะไปตามสอบวิชา Pedo ( ทันตกรรมสำหรับเด็ก )ย้อนหลัง เพราะก่อนหน้านี้เค้าป่วย เพิ่งจะออกจากโรงพยาบาล" ได้ยินอย่างนั้นผมก็ไม่แน่ใจว่าควรถามเค้าดีไหมว่าป่วยเป็นอะไร ??? แล้วก็เลยตัดสินใจไม่ถามเพราะกลัวว่าจะไม่เหมาะ จะเพราะว่าพี่เค้าเห็นไม่ถาม หรือ เค้าจะรู้ว่าไม่กล้าถาม ก็ไม่รู้ได้ เค้าเลยบอกเองเลยว่า สงสัยเค้าจะเครียดเรื่องคลินิครวม ( ห้อง main : ห้องมหาโหดสำหรับนักศึกษาทันตแพทย์ ม.ช. ) มากไปหน่อยคุยกันต่ออีกนิดหน่อย พี่เค้าก็เดินจากไป ปล่อยให้คู่สนทนาจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ...พี่เค้าจะอยู่ปีหกแล้วยังต้องเครียดอยู่เหรอเนี่ย ??? ผลตอบแทบของคนที่อดทนกัดฟันสู้ ฟันฝ่าขวากหนามจนเดินมาไกลถึงปีหกมันเป็นเช่นนี้เองหรือ ??? ( ปกติแล้วพี่ปีหกจะไม่ค่อยมีใครเครียดอะไรเท่าไหร่ จนเป็นที่รู้กันว่าจบปีห้าก็เหมือนเรียนจบแล้ว หรือ ปีหก ว่าง สบายจนต้องไปหาอะไรเรียนเพิ่ม เช่น ทำกับข้าว จัดดอกไม้ ร้องเพลง ฯลฯ ) ทำให้เริ่มรู้สึกหวั่นๆในใจเพราะพี่เค้ามีสถานการณ์ชีวิตคล้ายๆกับตัวเอง จริงๆแล้วรู้สึกนับถือพี่เค้ามากๆที่ขนาด "เปอร์" อีกรอบ พี่เค้ายังไม่ถอยเลย คิดว่าถ้าเป็นตัวเองคงหาทางเดินใหม่ไปแล้วล่ะ ทำให้เริ่มคิด ( อีกครั้งและอีกครั้ง ) ว่าตัวเองต้องคิด เปรียบเทียบ และมองสถานการณ์ชีวิตตอนนี้ให้ใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากที่สุด ว่าตกลงตัวเองไหวหรือไม่ไหวกันแน่ ??? แค่ท้อแท้หรือว่าเป็นความจริงที่มันเกินความสามารถ ??? เชื่อว่ามันจะดีขึ้นหรือว่ามันไม่มีทางดีขึ้น ???เชื่อว่าสามารถทำได้ถ้าพยายามหรือเชื่อว่าตัวเองมีขีดจำกัด ??? เชื่อว่ามันจะเป็นไปได้ในที่สุดหรือว่ามันก็เป็นแค่ความคิดของคนอื่นที่เชื่อว่ามันจะเป็นอย่างนั้น ??? ก็เช่นทุกครั้งและทุกครั้งที่คำตอบมันไม่เคยปรากฏออกมาอย่างชัดเจน ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน ที่มีเพียงเสียงตะโกนถาม แต่ไร้เสียงสะท้อนของคำตอบ บางที คำตอบมันอาจไม่เคยมี และจะไม่มีวันมี และตัวเองก็คงต้องตั้งคำถามเช่นนี้อยู่เรื่อยไปกลับมาถึงหอก็เล่นเน็ตนิดหน่อย ดูทีวี อาบน้ำ แล้วเพื่อนก็โทรมาบอกว่า จะนัดกันเอาของขวัญไปให้อาจารย์ที่ปรึกษาตอนบ่ายสอง ... ก่อนออกจากหอ ก็เอาเงินค่าหอไปจ่ายเพราะนี่มันก็วันที่แปดแล้ว แวะกินข้าวกลางทาง ไปถึงคณะก็บ่ายสองหน่อยๆ เพื่อนยังมาไม่ครบ ... นั่งรอพักนึงก็ครบ แล้วก็ให้ของขวัญอาจารย์ไป อาจารย์ก็ให้พร แล้วก็ถามความเป็นไปของแต่ละคน ... พอถึงตัวเองอยากบอกเหลือเกินว่าสับสนเรื่องการตัดสินใจเรื่องการเรียน แต่เอาถอะ ถึงเล่าไปสุดท้ายก็ต้องกลับมาคิดด้วยตัวเองอยู่ดี เรื่องใหญ่แบบนี้ ไม่มีใครตัดสินใจแทนเราได้ เพราะมันกระทบไปถึงอนาคตระยะยาว หรืออาจจะหมายถึงทั้งชีวิตเลย ออกจากคณะก็กลับมาหอ ดูทีวีแล้วก็หลับ ตื่นมาก็อัพไดอารี่ของเมื่อวาน นั่งทำ lab นิดหน่อยแล้วก็ชวนเพื่อนออกไปกินข้าว ... ข้าวต้มปลาร้านนี้ไม่เคยทำให้ผิดหวัง สั่งพิเศษนี่ได้เยอะมากอร่อยมากด้วย ใครได้กินนี่ติดใจกันทุกคน ... กลับมาหอนั่งทำ lab ต่อ เล่นเน็ต ดูทีวี เปิดเจอตีสิบ ได้ดูช่วงที่นำเสนอเรื่องกรรม ขนลุกนิดนึงนี่ถ้ากรรมมีจริง ผมก็คงต้องชดใช้ไปอีกนานเลย คนบาปหนาก็อย่างนี้แหละ แต่ความจริงก็ดีนะอย่างน้อยก็ยังรู้ว่าชีวิตมีที่ไป ไม่ได้จบแค่ตาย แต่พอถีงตอนนั้นอาจจะนึกอยากให้ตายแล้วจบเลยซะก็ดี ^^ไดฯหน้าสุดท้ายของ tag ยาวเฟื้อย หวังว่ายังจะเหลือคนอ่านอยู่บ้างนะ ^^ป.ล.ขอบคุณพี่อ้อที่ส่ง tag นี้มาให้ ทำให้ต้องขยันอัพไดอารี่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ติดกัน ได้เล่าเรื่องที่ไม่เคยคิดว่าจะต้องเล่าหรืออยากจะเล่า แต่พอได้เล่าแล้วมันก็แปลกดีเหมือนกัน ส่วนผู้โชคดีรายต่อๆไป ขอเป็น tag จากคนอื่นแล้วกันนะครับ ผมขออนุญาตไม่ tag ต่อ ( ไม่ว่ากันนะพี่อ้อ ^^ ) เคยได้ยินเพลงนี้กันหรือเปล่า ??? ชื่อเพลงว่า ... ศรัทธา ... ของ หิน เหล็ก ไฟ ที่ร้องว่า ..."ใจสู้หรือเปล่า ไหวไหมบอกมา โอกาสของผู้กล้า ศรัทธาไม่มีท้อ"ได้ยินแล้วรู้สึกว่าเพลงนี้ดีจัง เนื้อหามันให้กำลังใจได้เยอะเลย ฟังแล้วรู้สึกว่าอย่างน้อยเราก็ยังมีใครที่คอยให้กำลังใจเราอยู่ข้างๆ แต่ถ้าเป็นคำถามให้ตอบจริงๆตอนนี้ว่า ... ใจสู้หรือเปล่า ไหวไหมบอกมา ??? คำตอบก็คงเป็น ... ไม่สู้แล้ว ไม่ไหวแล้ว !!!
เมื่อกี้ลอง search หาเพลงจะเอามาแปะ แต่เจอ MV ด้วย ดูแล้วรู้สึกว่าดีเหมือนกัน เลยเอามาแปะไว้ ถ้าใครอยากดูก็คลิกดูเลยครับ ^^ ...
