...

http://celebrate-littlethings.blogspot.com/2007/05/piano-dread.html


...

บางจังหวะชีวิตของคนเราก็เศร้าสร้อยเหมือน เสียงเปียโนที่เย็นเยียบ
เมโลดี้เนิบช้าส่งความรู้สึกหมองหม่นผ่านท่วงทำนองอันสั่นไหวอากาศ
ฟังดูวังเวงในใจ ...

เจ้าของนิ้วที่พลิ้วผ่าน คีย์ขาวดำ ...
จะมีความรู้สึกเช่นเดียวกับ ตัวโน้ต ที่เปล่งออกมาหรือเปล่า ???
จะรู้สึกเช่นเดียวกับที่ผู้ฟังรู้สึกหรือเปล่า ???

หรืออาจไม่หรอก เพราะเขาเป็นเพียง ผู้บรรเลง
อาจมีเพียงเรา ผู้ฟังที่ถูกกล่อมให้เศร้าจนจับหัวใจ


แต่ก็ไม่อาจกล่าวโทษ นักดนตรี หรือแม้แต่ ผู้ประพันธ์
เพราะ ชะตากรรม เป็นตัวนำพาให้ต้องมาพบ
และเราก็ยินดีจะเดินไปตามทางที่ถูกปูไว้แต่แรก

หรือแม้จะปรารถนาการสาปแช่งก่นด่าก็ไม่ได้ทำให้วันเวลาหวนคืน
ดนตรีที่ผ่าน โสตประสาท ย่อมตรึงติดอยู่ในหัว
ความเศร้าย่อมแล่น บรรเลง อยู่ภายใต้ความคิด


แต่คนเราก็สามารถอดทนฟังท่วงเสียงอันสอดประสานบนความสลดได้
บ้างคล้อยตาม ต่อต้าน หรือละความสนใจไป ... กระทั่งอากาศหยุดนิ่ง
ตามด้วยเสียงปรบมือกึกก้อง และการโห่ร้องด้วยความยินดี ...

อาจด้วยความชื่นชมใน บทประพันธ์ , ผู้บรรเลง
หรือเพียงดีใจที่ดนตรีอันบาดหูกรีดหัวใจสิ้นสุดลง
และบ้างก็คงปรบมือให้กันและกันที่ยังนั่งนิ่งอยู่ได้จนจบ


แต่เมื่อหันไปด้านหลัง อาจพบผู้ที่กำลังหายใจรวยริน ...
ปิดตาลงด้วยความขมขื่น ทอดถอนความระทมในใจที่กำลังพวยพุ่ง

เส้นเสียงที่ขึงตึงผ่าน คีย์บอร์ด กำลังถูกดีดให้ดังขึ้นอีกครั้ง ...



...