<< December >>
S
M
T
W
F
30
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
31
<< 2008>>
... " We don't see the world as it is.We see the world as we are." Anais Nin ( http://www.crystalinks.com/quotes9.html )...ราวกับเพิ่งลืมตามองโลก เงยหน้าขึ้นมองฟ้าที่ไร้ขีดแบ่งอาณาเขตราวกับได้เห็นพระจันทร์เป็นครั้งแรก สะท้อนเสี้ยวทองเปล่งละมุนพายุเกรี้ยวกราดยามกลางวันลับ ปลดพันธนากบน้อยจากกะลาที่คุมขังโอ โลกที่แท้ "กว้าง ยาว สูง" กว่าที่เคยเชื่อมั่น เพราะเชื่อตาตัวเอง"เจ้ากบประหลาดใจ"บางที อาจมีกะลาครอบซ้อนไป "อีก" หลายชั้น ที่เจ้ากบก็คงจะเชื่อมั่น "อีก" เพราะเชื่อตาของมันเอง "อีก" แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ อย่างน้อย มันก็ได้เห็นหลายสิ่งแปลกไป สิ่งเก่าในมุมมองใหม่ และสิ่งใหม่ในมุมมองผสม "ณ ตำแหน่งที่โลกของมันขยายออก"มันนึกขอบใจลมกรรโชกนั้น ...ที่เปิดโอกาสให้มันได้ "ตัวเล็กลง" เมื่อเทียบกับโลก และ "รู้น้อยลง" เมื่อเปรียบกับเรื่องราวบนบันทึกแห่งสรรพสิ่งซึ่งนั่นทำให้ยิ่งสนุกที่ได้เข้าใจและพยายามเข้าใจ เข้าถึง เข้าใกล้ความจริงทำให้มันเข้าใจว่า "การรู้ว่าไม่รู้" นั้นสำคัญอย่างไรแต่ก่อน มันเคยวาด "ดอกบัว" เป็นสีขาวดำ ไร้กลิ่น ไร้เกสร ไร้ความโค้งเว้าทว่าตอนนี้มันกลับตวัดปลายพู่กันบนผืนผ้าใบความคิดได้อย่างมีชีวิตชีวาไม่ได้แปลว่า "เหมือน" ไม่ได้แปลว่า "ไร้ที่ติ" แต่แปลว่า "เข้าใจมากขึ้น"มันเพิ่งรู้ว่า "เต่า" เป็นมิตรกว่า "ที่คิด" งดงามกว่า "ที่คิด" เบ่งบานกว่า "ที่คิด" สว่างไสวในความคิดกว่า "ที่คิด" ช่วยให้มองผ่าน "พื้นน้ำแห่งความลวง" ได้ชัดขึ้นไม่เพียงแต่สิ่งรอบตัวทำให้มันได้พยายามเข้าใจสิ่งเหล่านั้นมากขึ้นซึ่งผลพลอยได้อาจคือ มันเข้าใจสิ่งเหล่านั้นมากขึ้น หรือไม่ก็ตามแต่สิ่งเหล่านั้นก็ได้ช่วยให้มันได้พยายาม " เข้าใจตัวเอง " ใน "ความเหมือน" "ความต่าง" "ความจำเป็น" ได้ลองถามและได้ลองตอบ แม้จะไม่ได้คำตอบทำให้มันได้ยินมากกว่าเสียงของตัวเองที่สะท้อนไปมา เสียงที่ทำให้มันปักใจเชื่อความคิดของตัวเองเสียงน้ำไหลเอื่อยเรื่อยรินบนผิวหิน เสียงน้ำกระเซ็นไปตามแรงหยอกล้อของปลาหนุ่มสาวเสียงกรีดปีกร่ายกวีของจักจั่นเรไร เสียงต้นไผ่ที่เอนไหวเสียดสีเป็นจังหวะตามแรงลมเสียงที่แสดงลักษณะของตัวมัน แต่ก็คล้องจองไปกับท้องเรื่องบนฉากใหญ่เสียงที่ไม่ได้ดังเพียงที่จะกลบเสียงความคิดของเจ้ากบ ทว่าเสริมให้เสียงนั้นชัดเจนขึ้น "เสียงที่แท้จากข้างในตัวมัน"แล้ว มันก็ได้สำเหนียกถึง "ความเป็นมัน" "ความไม่ใช่มัน""ความเป็นสิ่งเหล่านั้น" และ "ความไม่ได้เป็นสิ่งเหล่านั้น"ภายใต้กะลาใบใหญ่กว่าเดิม เพื่อที่จะตัวเล็กลง อีกครั้ง...
...
" We don't see the world as it is.We see the world as we are." Anais Nin ( http://www.crystalinks.com/quotes9.html )...ราวกับเพิ่งลืมตามองโลก เงยหน้าขึ้นมองฟ้าที่ไร้ขีดแบ่งอาณาเขตราวกับได้เห็นพระจันทร์เป็นครั้งแรก สะท้อนเสี้ยวทองเปล่งละมุนพายุเกรี้ยวกราดยามกลางวันลับ ปลดพันธนากบน้อยจากกะลาที่คุมขังโอ โลกที่แท้ "กว้าง ยาว สูง" กว่าที่เคยเชื่อมั่น เพราะเชื่อตาตัวเอง"เจ้ากบประหลาดใจ"บางที อาจมีกะลาครอบซ้อนไป "อีก" หลายชั้น ที่เจ้ากบก็คงจะเชื่อมั่น "อีก" เพราะเชื่อตาของมันเอง "อีก" แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ อย่างน้อย มันก็ได้เห็นหลายสิ่งแปลกไป สิ่งเก่าในมุมมองใหม่ และสิ่งใหม่ในมุมมองผสม "ณ ตำแหน่งที่โลกของมันขยายออก"มันนึกขอบใจลมกรรโชกนั้น ...ที่เปิดโอกาสให้มันได้ "ตัวเล็กลง" เมื่อเทียบกับโลก และ "รู้น้อยลง" เมื่อเปรียบกับเรื่องราวบนบันทึกแห่งสรรพสิ่งซึ่งนั่นทำให้ยิ่งสนุกที่ได้เข้าใจและพยายามเข้าใจ เข้าถึง เข้าใกล้ความจริงทำให้มันเข้าใจว่า "การรู้ว่าไม่รู้" นั้นสำคัญอย่างไรแต่ก่อน มันเคยวาด "ดอกบัว" เป็นสีขาวดำ ไร้กลิ่น ไร้เกสร ไร้ความโค้งเว้าทว่าตอนนี้มันกลับตวัดปลายพู่กันบนผืนผ้าใบความคิดได้อย่างมีชีวิตชีวาไม่ได้แปลว่า "เหมือน" ไม่ได้แปลว่า "ไร้ที่ติ" แต่แปลว่า "เข้าใจมากขึ้น"มันเพิ่งรู้ว่า "เต่า" เป็นมิตรกว่า "ที่คิด" งดงามกว่า "ที่คิด" เบ่งบานกว่า "ที่คิด" สว่างไสวในความคิดกว่า "ที่คิด" ช่วยให้มองผ่าน "พื้นน้ำแห่งความลวง" ได้ชัดขึ้นไม่เพียงแต่สิ่งรอบตัวทำให้มันได้พยายามเข้าใจสิ่งเหล่านั้นมากขึ้นซึ่งผลพลอยได้อาจคือ มันเข้าใจสิ่งเหล่านั้นมากขึ้น หรือไม่ก็ตามแต่สิ่งเหล่านั้นก็ได้ช่วยให้มันได้พยายาม " เข้าใจตัวเอง " ใน "ความเหมือน" "ความต่าง" "ความจำเป็น" ได้ลองถามและได้ลองตอบ แม้จะไม่ได้คำตอบทำให้มันได้ยินมากกว่าเสียงของตัวเองที่สะท้อนไปมา เสียงที่ทำให้มันปักใจเชื่อความคิดของตัวเองเสียงน้ำไหลเอื่อยเรื่อยรินบนผิวหิน เสียงน้ำกระเซ็นไปตามแรงหยอกล้อของปลาหนุ่มสาวเสียงกรีดปีกร่ายกวีของจักจั่นเรไร เสียงต้นไผ่ที่เอนไหวเสียดสีเป็นจังหวะตามแรงลมเสียงที่แสดงลักษณะของตัวมัน แต่ก็คล้องจองไปกับท้องเรื่องบนฉากใหญ่เสียงที่ไม่ได้ดังเพียงที่จะกลบเสียงความคิดของเจ้ากบ ทว่าเสริมให้เสียงนั้นชัดเจนขึ้น "เสียงที่แท้จากข้างในตัวมัน"แล้ว มันก็ได้สำเหนียกถึง "ความเป็นมัน" "ความไม่ใช่มัน""ความเป็นสิ่งเหล่านั้น" และ "ความไม่ได้เป็นสิ่งเหล่านั้น"ภายใต้กะลาใบใหญ่กว่าเดิม เพื่อที่จะตัวเล็กลง อีกครั้ง...
