อยากกลับไปมิตาเกะ
เพราะความเปลี่ยนแปลงคือสิ่งเกิดขึ้นธรรมดา
ไกลถึงจันทร์
< อีกหนาวที่ยังไม่ผ่านพ้นไป >
< Don't tell who your dreams >
< ความรักและความเจ็บปวด : Love & Pain >
< วินาทีและการก้าวย่าง : Second & Step >
< ฤดูร้อนก็ยังเหงา [ได้อีก] >
< บางคนชอบฤดูหนาว >
< เมื่อสเกลของเวลายังคงขยับ >
">< ความหมายของ "ชีวิต" >
< ที่นี่ ตอนนี้
< ไม่อยากเป็นแล้ว ... หมอฟัน >
< The Smaller Frog in The Bigger World >
< เด็กอยากเป็นผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่อยากเป็นเด็ก >
< คืนอันเป็นนิรันดร์ >
< คีย์ขาวดำ >
< Tag - 7th Day >
< Tag - 6th Day >
< Tag - 5th Day >
< Tag - 4th Day >
< Tag - 3rd Day >
< Tag - 2nd Day >
< Tag - 1st Day >
< ก้อนหินพระจันทร์ >
< [กลาง]วันในกรอบสี่เหลี่ยม >
< เวสท์ ไทม์ >
< อาจไม่ง่ายที่จะรัก อาจยากนักที่จะได้รักกลับคืน >
< Hero >
< ไม่ใช่นก : It's not a bird >
< เข้าใจ : Understand >
< ละคอนหลังฉาก >
< อยู่ใต้ฟ้า กลัวอะไรกับฝน >

P' Blowy
J' Kong
P' Yok
J' Joy
J' Jick
P' Kung
N' Mum
P' Pim
P' Dao
P' Slim
P' Orr
Lazylady
Iampoo
Moonstone
P' Mam
Me n bicycle
Crazyon
J' Ann
Astia
P' Jigg
P' Meme'
P' Aims
Iodine
Nnet
P' Oil
Yesiam
P' Oat
World Immortal
P' Anni
P' Nick
Rainylime
JP
Waitingfor
Myday2007
Leaf mogince
P' Hongfa
P' Pomp
Nut
P' YingYing
Baguette
Dayalone
Deviant
Bossy
J' Ree
Picpic
Ranipim
K' Kee





< The Smaller Frog in The Bigger World >


...



 The Smaller Frog in The Bigger World



" We don't see the world as it is.
We see the world as we are."

                                                     Anais Nin



( http://www.crystalinks.com/quotes9.html )


...




ราวกับเพิ่งลืมตามองโลก เงยหน้าขึ้นมองฟ้าที่ไร้ขีดแบ่งอาณาเขต
ราวกับได้เห็นพระจันทร์เป็นครั้งแรก สะท้อนเสี้ยวทองเปล่งละมุน

พายุเกรี้ยวกราดยามกลางวันลับ ปลดพันธนากบน้อยจากกะลาที่คุมขัง
โอ โลกที่แท้ "กว้าง ยาว สูง" กว่าที่เคยเชื่อมั่น เพราะเชื่อตาตัวเอง

"
เจ้ากบประหลาดใจ"


บางที อาจมีกะลาครอบซ้อนไป "อีก" หลายชั้น
ที่เจ้ากบก็คงจะเชื่อมั่น "อีก" เพราะเชื่อตาของมันเอง "อีก"

แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ อย่างน้อย มันก็ได้เห็นหลายสิ่งแปลกไป
สิ่งเก่าในมุมมองใหม่ และสิ่งใหม่ในมุมมองผสม

"
ณ ตำแหน่งที่โลกของมันขยายออก"


มันนึกขอบใจลมกรรโชกนั้น ...

ที่เปิดโอกาสให้มันได้ "ตัวเล็กลง" เมื่อเทียบกับโลก
และ "รู้น้อยลง" เมื่อเปรียบกับเรื่องราวบนบันทึกแห่งสรรพสิ่ง
ซึ่งนั่นทำให้ยิ่งสนุกที่ได้เข้าใจและพยายามเข้าใจ เข้าถึง เข้าใกล้ความจริง

ทำให้มันเข้าใจว่า "การรู้ว่าไม่รู้" นั้นสำคัญอย่างไร


แต่ก่อน มันเคยวาด "ดอกบัว" เป็นสีขาวดำ ไร้กลิ่น ไร้เกสร ไร้ความโค้งเว้า
ทว่าตอนนี้มันกลับตวัดปลายพู่กันบนผืนผ้าใบความคิดได้อย่างมีชีวิตชีวา
ไม่ได้แปลว่า "เหมือน" ไม่ได้แปลว่า "ไร้ที่ติ" แต่แปลว่า "เข้าใจมากขึ้น"

มันเพิ่งรู้ว่า "เต่า" เป็นมิตรกว่า "ที่คิด" งดงามกว่า "ที่คิด"
เบ่งบานกว่า "ที่คิด" สว่างไสวในความคิดกว่า "ที่คิด"
ช่วยให้มองผ่าน "พื้นน้ำแห่งความลวง" ได้ชัดขึ้น


ไม่เพียงแต่สิ่งรอบตัวทำให้มันได้พยายามเข้าใจสิ่งเหล่านั้นมากขึ้น
ซึ่งผลพลอยได้อาจคือ มันเข้าใจสิ่งเหล่านั้นมากขึ้น หรือไม่ก็ตาม
แต่สิ่งเหล่านั้นก็ได้ช่วยให้มันได้พยายาม " เข้าใจตัวเอง "
ใน "ความเหมือน" "ความต่าง" "ความจำเป็น"
ได้ลองถามและได้ลองตอบ แม้จะไม่ได้คำตอบ

ทำให้มันได้ยินมากกว่าเสียงของตัวเองที่สะท้อนไปมา
เสียงที่ทำให้มันปักใจเชื่อความคิดของตัวเอง


เสียงน้ำไหลเอื่อยเรื่อยรินบนผิวหิน
เสียงน้ำกระเซ็นไปตามแรงหยอกล้อของปลาหนุ่มสาว
เสียงกรีดปีกร่ายกวีของจักจั่นเรไร
เสียงต้นไผ่ที่เอนไหวเสียดสีเป็นจังหวะตามแรงลม


เสียงที่แสดงลักษณะของตัวมัน แต่ก็คล้องจองไปกับท้องเรื่องบนฉากใหญ่
เสียงที่ไม่ได้ดังเพียงที่จะกลบเสียงความคิดของเจ้ากบ
ทว่าเสริมให้เสียงนั้นชัดเจนขึ้น "เสียงที่แท้จากข้างในตัวมัน"

แล้ว มันก็ได้สำเหนียกถึง "ความเป็นมัน" "ความไม่ใช่มัน"
"
ความเป็นสิ่งเหล่านั้น" และ "ความไม่ได้เป็นสิ่งเหล่านั้น"
ภายใต้กะลาใบใหญ่กว่าเดิม เพื่อที่จะตัวเล็กลง อีกครั้ง



...

     Share

<< < เด็กอยากเป็นผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่อยากเป็นเด็ก >< ไม่อยากเป็นแล้ว ... หมอฟัน > >>

Posted on Wed 30 Apr 2008 0:29


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh