http://user.cs.tu-berlin.de/~bertramp/www/gallery1.html

ทำคนไข้มาสองวันแล้ว ตลอดสองวันนั้น
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นชั่วขณะที่กำลังรักษาคนไข้
ปราศจาก ความสุข ความร่าเริง ทั้งสิ้นทั้งปวง
กลับท่วมท้นเพียงความอยากจะพ้นจากชั่วโมงแห่งการเผชิญหน้า
ความไร้เรี่ยวไร้แรงเอิบอาบการรับรู้ไปอีกทั้งวัน


สงสัยว่าตัวเองกำลังทำอะไร เผชิญหน้ากับอะไร อดทนเพื่ออะไร
( ที่เป็นคำตอบสำหรับตัวเอง ไม่ใช่ความคิดของคนอื่นที่ยัดเยียดเข้ามา )


"ไม่อยากทำแล้ว ไม่อยากเป็นแล้ว หมอฟัน" ความรู้สึกในตอนนี้
และก็เชื่อความรู้สึกนั้น เชื่อโดยปราศจากความเคลือบแคลง
หากความสุขไม่ได้เกิดแม้น้อยนิด จะทนทำไปทำไม
คนไข้จะพลอยรับความทุกข์ทนที่แผ่ออกมาผ่านดวงตา
และงานที่ออกมามันก็จะไม่ได้เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นเลย


อาจถึงเวลาต้องตัดสินใจ "ไป"
ไปไหนสักที่ที่อาจเป็นของเรา
ความรู้สึกสำนึกในหน้าที่ของกุลบุตร และความมีเกียรติของเสื้อกาวน์
คงไม่อาจรั้งความต้องการที่จะ "หนี" จากภาวะที่คับข้อง

ได้อีกต่อไป ...



(ป.ล. อย่าแปลกใจ หากจะไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงหลังจากนี้
เพราะเมื่อได้ระบายออกมาแล้ว ความอัดอั้นในใจคงผ่อนลง
ทั้งอาจไม่มีความ "กล้า" ที่จะก้าว ไปจากตรงนี้
อย่างไรก็ตาม ปัญหาและคำถามก็จะยังคงอยู่
จนกว่าเราจะแก้โจทย์และตอบมันได้
แต่ถ้าความเปลี่ยนแปลงบางอย่างได้เกิด ก็จงรับรู้ว่ามันได้เกิดแล้ว )