อยากกลับไปมิตาเกะ
เพราะความเปลี่ยนแปลงคือสิ่งเกิดขึ้นธรรมดา
ไกลถึงจันทร์
< อีกหนาวที่ยังไม่ผ่านพ้นไป >
< Don't tell who your dreams >
< ความรักและความเจ็บปวด : Love & Pain >
< วินาทีและการก้าวย่าง : Second & Step >
< ฤดูร้อนก็ยังเหงา [ได้อีก] >
< บางคนชอบฤดูหนาว >
< เมื่อสเกลของเวลายังคงขยับ >
">< ความหมายของ "ชีวิต" >
< ที่นี่ ตอนนี้
< ไม่อยากเป็นแล้ว ... หมอฟัน >
< The Smaller Frog in The Bigger World >
< เด็กอยากเป็นผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่อยากเป็นเด็ก >
< คืนอันเป็นนิรันดร์ >
< คีย์ขาวดำ >
< Tag - 7th Day >
< Tag - 6th Day >
< Tag - 5th Day >
< Tag - 4th Day >
< Tag - 3rd Day >
< Tag - 2nd Day >
< Tag - 1st Day >
< ก้อนหินพระจันทร์ >
< [กลาง]วันในกรอบสี่เหลี่ยม >

P' Blowy
J' Kong
P' Yok
J' Joy
J' Jick
P' Kung
N' Mum
P' Pim
P' Dao
P' Slim
P' Orr
Lazylady
Iampoo
Moonstone
P' Mam
Me n bicycle
Crazyon
J' Ann
Astia
P' Jigg
P' Meme'
P' Aims
Iodine
Nnet
P' Oil
Yesiam
P' Oat
World Immortal
P' Anni
P' Nick
Rainylime
JP
Waitingfor
Myday2007
Leaf mogince
P' Hongfa
P' Pomp
Nut
P' YingYing
Baguette
Dayalone
Deviant
Bossy
J' Ree
Picpic
Ranipim
K' Kee





< วินาทีและการก้าวย่าง : Second & Step >


 วินาทีและการก้าวย่าง Second Step




http://distilennui.com/photos/space-passing-time.jpg




แด่นาฬิกาเรือนนั้น


...


แหงนมองนาฬิกาที่ฝาผนัง


เข็มนาฬิกากำลังเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยกลไกของพลังงาน
'
สิ่งเคลื่อนไหวอันไม่ถูกมองเห็น' กำลังผลัก 'สิ่งที่ถูกมองเห็น' ให้เคลื่อนไหว
เกิดเป็น 'งาน' ของ 'พลังมืด'

แต่คล้ายกับเข็มนาฬิกาไม่เคยเดินไปไหน มันเพียงวนอยู่ในกรอบวงกลมของมัน

มีหน่วยเป็นรอบ องศา นาฬิกา วินาที หรืออะไรก็แล้วแต่
ซึ่งเมื่อวนกลับมาตำแหน่งเดิม การกระจัดของมันเท่ากับ 'ศูนย์' เสมอ

ในหนึ่งวัน มนุษย์รับรู้ว่าเวลาเคลื่อนไปข้างหน้า เพราะเข็มนาฬิกาเปลี่ยนตำแหน่ง
หรือแหงนมองดูนาฬิกาท้องฟ้า อย่างพระอาทิตย์ พระจันทร์ หรือดวงดาว
มากกว่าหนึ่งวัน มนุษย์รับรู้การเดินไปของวันผ่านการขีดฆ่าตัวเลขบนปฏิทิน
หากไร้นาฬิกา ปฏิทิน หรือเทหวัตถุ มนุษย์คงอาศัยการเติบโตของสิ่งรอบตัวบอก
และต้องคิดหาสเกลเพื่อวัดการเปลี่ยนแปลงของเวลานั้นๆ

หากปราศจากสิ่งใดๆเลยล่ะ มนุษย์เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเวลากำลังเดินไป
มนุษย์อาจจะใช้ความรู้สึกส่วนบุคคลที่บอกว่า 'นาน' เพื่อบอก
เพียงแต่คงบอกไม่ได้ว่านานเท่าไหร่กัน

ลองสมมติว่า หากมนุษย์คนหนึ่งยังคงเคลื่อนไหวอยู่เพียงลำพัง
ในขณะที่ทุกสิ่งล้วนหยุดนิ่ง นาฬิกาทุกเรือนพร้อมกันหยุดเดิน
ทุกคนถูกตรึงอยู่กับที่ในท่าทางต่างๆ นกกางปีกที่กระพือค้างอยู่บนฟ้า
อากาศนิ่ง คลื่นทะเลไม่เคลื่อนขยับ ดวงตะวันลอยอยู่ตำแหน่งเดิม
มนุษย์ผู้นั้นจะคิดว่า เวลาหยุดนิ่ง หรือ เคลื่อนขยับกัน ???
แล้วเวลาจริงๆขณะนั้นมัน หยุดนิ่ง หรีอ เคลื่อนขยับ ???


...



หลังจากวันนั้นที่ฉันจมตัวเองลงบนเก้าอี้ตัวเดิมตัวนั้น

วันนี้ฉันก็ยังคงเป็นอยู่ ถังขยะใบเก่ากับเวลาใหม่ๆกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
พรมสีแดง แสงแดดที่ไม่อาจเร้นลอดผ่านม่านหนาทึบ

นาฬิกาแขวนอยู่ที่ผนังนั่น

ฉันมองดูมัน แล้วก็คิดว่า เราไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่หรอก
อาจจะดีกว่าหน่อยที่หนึ่งวันฉันเดินบนทางเดิมซ้ำเพียงหนึ่งรอบ
แต่นาฬิกาเรือนนั้นต้องเดินถึงสอง

มีพลังบางอย่างที่ทำให้เราทั้งคู่เคลื่อนไหว และเราไม่รู้ว่าพลังนั้นจะหมดเมื่อไหร่
เราต่างรู้เพียงว่าตราบใดที่พลังนั้นยังหนุนหลังเรา เราก็ต้อง 'เดิน' กันต่อไป


อีกหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ฉันขว้างเวลาอีกก้อนลงถัง
มันกลิ้งอย่างที่มันมักจะกลิ้งเมื่อเวลาล้นถังออกมา

เต็มอีกแล้วหรือ ???

ฉันผลักตัวเองลุกจากเก้าอี้นั่นด้วยความขี้เกียจ ยกเท้าก้าวออกไปหาถังขยะเวลา

แล้วราวกับมีเชือกมาขึงกั้นระหว่างทาง ฉันจึงล้มหน้าคะมำไปบนพรมสีเข้มนั่น
พร้อมกับปัดเอาถังใส่เวลาเกลื่อนกลาดไปทั่วพื้นห้อง

ฉันพยุงตัวเองลุกขึ้นช้าๆ ก่อนที่จะเดินไปคว้าก้อนเวลาเสียๆมาใส่ถัง
เสียงของเวลาแต่ละก้อนกระทบถังดังแตกต่างกันออกไป เป็นเพราะขนาดของมัน
ตำแหน่งที่กระทบถัง และลักษณะของพื้นผิว รวมถึงปริมาณของเวลาที่มันกระทบ
ฉันเพิ่งสังเกตว่าตอนที่ฉันขยำเวลาทิ้ง แต่ละก้อนเวลาก็เกิดเป็นรูปร่างแปลกๆที่แตกต่างกันออกไป

นั่นเหมือนเป็ด นั่นดอกกุหลาบ นั่นเต่า นั่นรถถัง ...
เหมือนตอนแหงนมองท้องฟ้าข้างนอกนั่นเมื่อนานมาแล้ว

ก้อนเมฆแต่ละก้อนมีรูปร่างต่างๆเสมอในจินตนาการของเรา

ฉันตั้งหน้าตั้งตากางเวลาแต่ละก้อนออก แล้วค่อยๆพับแผ่นแรกเป็นนกกระสา
แผ่นต่อมาเป็นหัวใจ แผ่นต่อไปเป็นดวงดาว ก่อนที่จะพับเป็นรูปเต่าในแผ่นที่สี่

ฉันนั่งพับไปเรื่อยๆอย่างไม่สนใจวันเวลา ไม่รู้ว่าเวลาที่ฉันเสียไปกับเวลาที่ฉันใช้พับเป็นสิ่งต่างๆ
มันกำลังสัมพันธ์กันอย่างไร แล้วฉันยังคงปล่อยเวลาให้เสียไปหรือเปล่ากับการนั่งพับกระดาษ
ที่มนุษย์วัยทำงานมองว่าไร้ความหมาย หรือฉันกำลังใช้เวลาให้เป็นประโยชน์แต่ไร้ความหมาย
หรือตรงกันข้าม มันมีประโยชน์และมีความหมาย หรือไม่หรอก ฉันก็เพียงกำลังเคลื่อนไปตามราง
เหมือนเข็มนาฬิกาที่เคลื่อนไปตามรอบของวงกลมอย่างไม่อาจขัดขืนได้ และไม่อาจรู้เลย


...


ฤดูฝนมาถึงแล้ว ...

หรือจะเป็นดั่งใครว่า
!!!


     Share

<< < ฤดูร้อนก็ยังเหงา [ได้อีก] >< ความรักและความเจ็บปวด : Love & Pain > >>

Posted on Tue 4 Aug 2009 4:58

กี่ครั้งกี่หนที่เราพูดถึงคำว่า "เวลา" และตัว "เวลา" มันเอง
ถ้ามองลึก ๆ แล้ว..
เวลาก็เป็นเหมือนสิ่งมหัศจรรย์เหมือนกันนะคะ
สิ่งที่เคลื่อนที่ไปเรื่อย ๆ ไม่เคยหยุดนิ่ง
แถมไม่ได้เคลื่อนที่ตัวมันเองเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
เวลาทำให้คนเราต้องเคลื่อนที่ตามด้วย
แล้วอย่างนี้จะเรียกว่าเวลาไม่มีพลังได้อย่างไร
เราว่าเวลามีพลังและอิทธิพลต่อมนุษย์โลกมากเลยแหล่ะค่ะ
^^

เวลาจะเดินหรือหยุด
ขึ้นอยู่กับใจคนว่าอยากให้มันหยุดหรือเดิน (รึเปล่า?)
"เวลาที่มีความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ"
ณ เวลาที่มีความสุข เราก็อยากจะให้เวลามันเดินช้า ๆ
แต่ ณ เวลาที่ไม่มีความสุข
ก็อยากจะให้มันวิ่งมากกว่าเดินซะด้วยซ้ำไป

หากปราศจากตัวชี้วัดเวลาที่เรียกว่า "นาฬิกา"
แล้วเราจะเป็นอย่างไร
บางทีก็อาจจะดีก็ได้นะคะ
นาฬิกา เปรียบเสมือนการผูกมัดตัวเองกลาย ๆ
ว่าเราจะต้องทำอย่างนู้น ทำอย่างนี้ ภายในเวลาเท่านี้
ถ้าเราปล่อยให้เวลาทำหน้าที่ของมันไปเฉย ๆ เสียล่ะ
จะแย่ขนาดไหนกันนักเชียว
อยากจะทำอะไรก็ทำ
ทำไปเรื่อย ๆ
เราเองก็รู้ศักยภาพและใจตัวเราเองอยู่
ไม่เห็นจำเป็นที่จะนำเอาเครื่องมือหรืออุปกรณ์อะไรมาชี้วัดตัวเราเอง

ทุกวันนี้คนเราเปลี่ยนแปลงไป
แล้วมักจะเอาข้ออ้างที่ทำให้เปลี่ยนแปลงไป
ว่าเป็นเพราะ "กาลเวลา"
แท้จริงแล้วเวลาก็ทำหน้าที่ของมัน
คือการขยับโลกไปทุก ๆ วินาที
เท่านั้นเอง
แต่คนเราเองต่างหากที่เป็นคนเปลี่ยนตัวเราเอง

ทุกวันนี้ก็พยายามที่จะไม่มองถึงตัวเลขหรือตัวหนังสือที่บ่งบอกเกี่ยวกับกาลเวลาสักเท่าไหร่
ทำไปตามหน้าที่และความต้องการ
เวลาก็ทำหน้าที่ของเวลา
คนก็ทำหน้าที่ของคน
แต่ละคนก็มีหน้าที่ต่างกัน
แต่เวลาของคนเราทุกคนนั้นทำหน้าที่เหมือนกันทุกคน

ปล. ขออภัยที่กว่าจะมาตามเก็บนานไปหน่อยค่ะ ^^"
JP~   
Tue 22 Sep 2009 14:30 [2]

อืม ติสต์มากมาย
พี่ดาว   
Tue 4 Aug 2009 16:09 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh